Het gaat niet altijd mis. Lien en Philip zijn zondag zonder problemen teruggekomen uit het verre oosten. 't Enige was dat ik bijna twee uur bij Aankomst 3 op Schiphol moest wachten voordat ze eindelijk naar buiten kwamen. Gelukkig had ik Guards! Guards! (nog onaangebroken) bij me, zodat ik me wel heb vermaakt.
Tot mijn verbazing spreekt Lien nog steeds relatief goed Nederlands. En Philip heeft een heleboel Lao-woordjes geleerd. Die probeert hij nu aan de buurjongetjes te leren.
Berichten weergeven met het label lien. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label lien. Alle berichten weergeven
maandag 7 juli 2008
zaterdag 14 juni 2008
Vlucht VI66 is geannulleerd - 6
Het is een paar dagen stil geweest in de serie Vlucht CI66 is geannulleerd. Het is alweer drie dagen geleden dat deel 5 gepubliceerd werd. Het was niet om jullie, mijn lezers, extra lang in spanning te houden. Nee, de reden was heel eenvoudig: het lukte maar niet om contact te krijgen met Lien.
Er zijn in Laos meerdere mobiele-telefoon-netwerken. En die hebben een redelijk goede dekking. En T-Mobile heeft met tenminste één van die netwerken een roaming-overeenkomst. Zo kon ik moeiteloos Lien op haar Nederlandse nummer bellen in Vientiane en in Xieng Khouang. En in Sam Neua zou dat ook moeten werken. Maar in Ban Lao helaas niet, dat had ik zelf al vastgesteld.
Maar na ons laatste gesprek, in Xieng Khouang, nam Lien haar eigen telefoon niet meer op. De eerste paar keer dat ik 't probeerde ging 'ie nog wel over, maar niet zo vaak, en dan kreeg ik voicemail. De latere pogingen kreeg ik meteen een melding dat het nummer niet bereikbaar was.
Nou heb ik ook allerlei Lao-telefoonnummers. Van de zusjes Loun, La en Soi. Van broer ‘Soldaat’ Mai. Maar al die telefoons stonden uit of er werd niet opgenomen. Ik heb nog een paar nummers die Lien ergens opgeschreven had, maar ik weet niet van wie die zijn. Toch maar geprobeerd. Eentje nam op!
Ik heb het al eerder gezegd (in een iets andere vorm): succes bestaat mede om ruimte te maken voor problemen. 't Probleem hier is dat ik niet zo vloeiend Lao spreek. Soms een paar woordjes, dat lukt wel. Maar een telefonische conversatie, over een wat ruisende verbinding, die bovendien een vertraging van één à twee seconden heeft, met een meneer die ook nog terugpraat; dat is iets heel anders.
De meneer wist wel over wie ik het had, dus hij zal wel familie zijn. Met enige moeite kwam ik erachter dat Lien richting Sam Neua was gegaan. Tja, dat wist ik al. Maar hoever was ze nu? Hier hield het gesprek een beetje op.
Later lukte het me om La te bereiken, maar dat leverde eigenlijk hetzelfde op.
Vandaag, aan het begin van de middag, deed ik maar weer een belrondje. Weer veel telefoons die niet overgingen of die niet opgenomen werden. Weer dezelfde meneer bereikt. Nu sprak hij een beetje Engels: “Your wife is to Sam Neua Province”. Nah, de mededelingen zijn tenminste wel consistent. Ik vroeg of hij een telefoonnummer had van iemand in Ban Lao. Hij brabbelde nog wat onverstaanbaars terug, en even later werd de verbinding verbroken. Hmm. Een kwartiertje later werd er gebeld. Het was Lien! Ze zijn ondertussen in Ban Lao.
In het vorige deel van deze serie hadden we Lien en Philip woensdagavond achtergelaten in een hotel in Xieng Khouang. Broer Tham zou ze komen ophalen, maar ze konden hem niet meer bereiken. Vandaag vertelde Lien dat Tham later op de avond in Xieng Khouang was aangekomen. De volgende dag zijn ze naar Ban Lao gegaan.
En zo zijn we aan het einde gekomen van de serie Vlucht CI66 is geannulleerd. Nu moet ik nog met China Airlines gaan praten over de schadevergoeding.
Er zijn in Laos meerdere mobiele-telefoon-netwerken. En die hebben een redelijk goede dekking. En T-Mobile heeft met tenminste één van die netwerken een roaming-overeenkomst. Zo kon ik moeiteloos Lien op haar Nederlandse nummer bellen in Vientiane en in Xieng Khouang. En in Sam Neua zou dat ook moeten werken. Maar in Ban Lao helaas niet, dat had ik zelf al vastgesteld.
Maar na ons laatste gesprek, in Xieng Khouang, nam Lien haar eigen telefoon niet meer op. De eerste paar keer dat ik 't probeerde ging 'ie nog wel over, maar niet zo vaak, en dan kreeg ik voicemail. De latere pogingen kreeg ik meteen een melding dat het nummer niet bereikbaar was.
Nou heb ik ook allerlei Lao-telefoonnummers. Van de zusjes Loun, La en Soi. Van broer ‘Soldaat’ Mai. Maar al die telefoons stonden uit of er werd niet opgenomen. Ik heb nog een paar nummers die Lien ergens opgeschreven had, maar ik weet niet van wie die zijn. Toch maar geprobeerd. Eentje nam op!
Ik heb het al eerder gezegd (in een iets andere vorm): succes bestaat mede om ruimte te maken voor problemen. 't Probleem hier is dat ik niet zo vloeiend Lao spreek. Soms een paar woordjes, dat lukt wel. Maar een telefonische conversatie, over een wat ruisende verbinding, die bovendien een vertraging van één à twee seconden heeft, met een meneer die ook nog terugpraat; dat is iets heel anders.
De meneer wist wel over wie ik het had, dus hij zal wel familie zijn. Met enige moeite kwam ik erachter dat Lien richting Sam Neua was gegaan. Tja, dat wist ik al. Maar hoever was ze nu? Hier hield het gesprek een beetje op.
Later lukte het me om La te bereiken, maar dat leverde eigenlijk hetzelfde op.
Vandaag, aan het begin van de middag, deed ik maar weer een belrondje. Weer veel telefoons die niet overgingen of die niet opgenomen werden. Weer dezelfde meneer bereikt. Nu sprak hij een beetje Engels: “Your wife is to Sam Neua Province”. Nah, de mededelingen zijn tenminste wel consistent. Ik vroeg of hij een telefoonnummer had van iemand in Ban Lao. Hij brabbelde nog wat onverstaanbaars terug, en even later werd de verbinding verbroken. Hmm. Een kwartiertje later werd er gebeld. Het was Lien! Ze zijn ondertussen in Ban Lao.
In het vorige deel van deze serie hadden we Lien en Philip woensdagavond achtergelaten in een hotel in Xieng Khouang. Broer Tham zou ze komen ophalen, maar ze konden hem niet meer bereiken. Vandaag vertelde Lien dat Tham later op de avond in Xieng Khouang was aangekomen. De volgende dag zijn ze naar Ban Lao gegaan.
En zo zijn we aan het einde gekomen van de serie Vlucht CI66 is geannulleerd. Nu moet ik nog met China Airlines gaan praten over de schadevergoeding.
woensdag 11 juni 2008
Vlucht VI66 is geannulleerd - 5
We zijn al bij deel 5 van de serie Vlucht CI66 is geannulleerd. Deel vier staat hier.
In het vorige deel hadden we Lien en Philip dinsdagavond achtergelaten in Vientiane, waar ze net de bagage hadden opgehaald. Die nacht hebben ze in een hotel in Vientiane geslapen.
Het vliegtuig naar Sam Neua gaat maar twee keer per week: op dinsdag en op zaterdag. De vlucht van dinsdag hebben ze gemist, en ze willen niet tot zaterdag wachten. Wat nu?
Rond half twee vanmiddag belde ik maar eens naar Lien. Dan is het half zeven 's avonds in Laos. Zoals ik al verwachtte had ze besloten om naar Xieng Khouang te vliegen. Dat is ongeveer halverwege Sam Neua. Ze had broer Tham gebeld; hij zou met de auto naar Xieng Khouang komen om haar op te halen. Maar daarna hoorde ze niets meer van hem, en ze kon hem ook niet meer bereiken. Hmm. Toen zijn ze maar neergestreken in een hotel. Morgen zien ze wel verder.
Puur om 't een en ander een beetje op te vrolijken heb ik een foto van Tham en zijn auto opgezocht. Hopelijk is de situatie morgen zoals op de foto.
Ik had gehoopt dat dit het laatste deel in de serie zou zijn. Maar zolang Lien en Philip niet in Ban Lao zijn, is het verhaal nog niet afgelopen. Dus…: Wordt vervolgd.
In het vorige deel hadden we Lien en Philip dinsdagavond achtergelaten in Vientiane, waar ze net de bagage hadden opgehaald. Die nacht hebben ze in een hotel in Vientiane geslapen.
Het vliegtuig naar Sam Neua gaat maar twee keer per week: op dinsdag en op zaterdag. De vlucht van dinsdag hebben ze gemist, en ze willen niet tot zaterdag wachten. Wat nu?
Rond half twee vanmiddag belde ik maar eens naar Lien. Dan is het half zeven 's avonds in Laos. Zoals ik al verwachtte had ze besloten om naar Xieng Khouang te vliegen. Dat is ongeveer halverwege Sam Neua. Ze had broer Tham gebeld; hij zou met de auto naar Xieng Khouang komen om haar op te halen. Maar daarna hoorde ze niets meer van hem, en ze kon hem ook niet meer bereiken. Hmm. Toen zijn ze maar neergestreken in een hotel. Morgen zien ze wel verder.
Puur om 't een en ander een beetje op te vrolijken heb ik een foto van Tham en zijn auto opgezocht. Hopelijk is de situatie morgen zoals op de foto.
De auto van Tham
Ik had gehoopt dat dit het laatste deel in de serie zou zijn. Maar zolang Lien en Philip niet in Ban Lao zijn, is het verhaal nog niet afgelopen. Dus…: Wordt vervolgd.
dinsdag 10 juni 2008
Vlucht CI66 is geannulleerd - 4
Dit is alweer deel 4 in de serie Vlucht CI66 is geannulleerd. Zie het vorige deel om beter te begrijpen waar het om gaat.
Zoals ik eigenlijk al verwachtte was de bagage vanochtend niet bij het vliegveld van Vientiane. En dus konden Lien en Philip nog niet naar Sam Neua.
Lien heeft naar Bangkok gebeld, maar dat leverde niet zoveel op. In de loop van de ochtend vond ik ergens op lufthansa.com een email-adres. Daar heb ik maar eens een vriendelijk mailtje naar gestuurd. Twee uur later kreeg ik een mailtje terug, met een claim code en dit antwoord:
Lien had ondertussen ook een claim code gekregen. Dezelfde code als die naar mij was gestuurd, wonder boven wonder.
Maar daar was de bagage nog niet mee teruggevonden. Het telefoneren met Laos ging ondertussen ook niet zo makkelijk. Lien probeerde ergens bij een internetcafé goedkoop te bellen. 't Was misschien goedkoop, maar we kregen meestal het geluid maar in één richting, van mij naar Laos. Daar hadden we dus niet zoveel aan.
Maar zo'n anderhalf uur later, lokale tijd in Laos ca. half acht 's avonds, belde Lien. Zij was gebeld vanuit Bangkok. Ze klonk nog niet helemaal overtuigd, maar als ze het goed begrepen had dan zouden de tassen om negen uur in Vientiane zijn! Vlak daarna kreeg ik een mailtje uit Bangkok:
Ik had ondertussen een Internet-pagina gevonden waar ik de claim code kon invoeren. Alledrie de tassen stonden erop, en ze hadden ze blijkbaar inderdaad gevonden: “RECEIVED AT AIRPORT / DELIVERY PROCESS INITIATED”.
Rond kwart voor vijf (kwart voor tien in Laos) belde ik Lien maar weer eens op. En ja hoor, ze had de bagage!
Maar nu moeten ze nog naar Ban Lao, een paar honderd kilometer verderop. Wordt vervolgd.
Zoals ik eigenlijk al verwachtte was de bagage vanochtend niet bij het vliegveld van Vientiane. En dus konden Lien en Philip nog niet naar Sam Neua.
Lien heeft naar Bangkok gebeld, maar dat leverde niet zoveel op. In de loop van de ochtend vond ik ergens op lufthansa.com een email-adres. Daar heb ik maar eens een vriendelijk mailtje naar gestuurd. Twee uur later kreeg ik een mailtje terug, met een claim code en dit antwoord:
Please be noted now all baggages still negative in Bangkok, we have sent telex to Amsterdam and waiting for the reply.
Lien had ondertussen ook een claim code gekregen. Dezelfde code als die naar mij was gestuurd, wonder boven wonder.
Maar daar was de bagage nog niet mee teruggevonden. Het telefoneren met Laos ging ondertussen ook niet zo makkelijk. Lien probeerde ergens bij een internetcafé goedkoop te bellen. 't Was misschien goedkoop, maar we kregen meestal het geluid maar in één richting, van mij naar Laos. Daar hadden we dus niet zoveel aan.
Maar zo'n anderhalf uur later, lokale tijd in Laos ca. half acht 's avonds, belde Lien. Zij was gebeld vanuit Bangkok. Ze klonk nog niet helemaal overtuigd, maar als ze het goed begrepen had dan zouden de tassen om negen uur in Vientiane zijn! Vlak daarna kreeg ik een mailtje uit Bangkok:
Please be informed that now all baggages are located at Bangkok airport.All are being forward to Vientian airport by TG692/10jun for your collection, flight will arrive Vientian airport at 2110 local time. Sorry for the trouble that may cause to you and your family.
Ik had ondertussen een Internet-pagina gevonden waar ik de claim code kon invoeren. Alledrie de tassen stonden erop, en ze hadden ze blijkbaar inderdaad gevonden: “RECEIVED AT AIRPORT / DELIVERY PROCESS INITIATED”.
Rond kwart voor vijf (kwart voor tien in Laos) belde ik Lien maar weer eens op. En ja hoor, ze had de bagage!
Maar nu moeten ze nog naar Ban Lao, een paar honderd kilometer verderop. Wordt vervolgd.
maandag 9 juni 2008
Vlucht CI66 is geannulleerd - 3
Dit is deel 3 in de serie Vlucht CI66 is geannulleerd. Lees, voor optimale spanning, eerst deel 1 en deel 2.
Lien en Philip zijn maandagmiddag veilig in Bangkok aangekomen. Maar ze moeten nog helemaal naar Ban Lao. De planning daarvoor was oorspronkelijk als volgt:
Lien belde me vanaf Bangkok International Airport om te klagen dat het niet lukte om de bagage door te laten sturen. Ze wist niet waar ze heen moest en kennelijk wilde niemand haar helpen. Ik legde haar uit waar ze moest zijn, en ze ging het nog maar eens proberen. Het is haar uiteindelijk gelukt: ze heeft geregeld dat de tassen worden nagezonden naar het vliegveld van Vientiane. Met heel veel geluk is 't daar dinsdagochtend al, en dan zou ze weer op het originele schema kunnen zitten.
Later belde ik haar nog maar eens. Ze zat ondertussen toch in de bus naar Vientiane. Ze hoeft immers die tassen niet meer mee te nemen, zodat ze haar handen vrij heeft voor Philip. Het is ook veel goedkoper dan met het vliegtuig: met de bus kost zo'n 25 euro, met het vliegtuig 10 keer zoveel. En het is een nachtbus, zodat ze zich ook nog eens een overnachting in een hotel bespaart.
Maarja, naar alle waarschijnlijkheid heeft ze de bagage niet op tijd om nog met het vliegtuig naar Sam Neua mee te kunnen. En het volgende vliegtuig gaat pas zaterdag. Ze wil natuurlijk niet zolang wachten. Misschien kunnen ze met het vliegtuig naar Xieng Khouang. Dat kan elke dag, volgens Lien. Xieng Khouang is halverwege Sam Neua; dan is het wel te doen om met de bus verder te gaan. Zoiets hebben we eerder gedaan.
Lien en Philip zijn maandagmiddag veilig in Bangkok aangekomen. Maar ze moeten nog helemaal naar Ban Lao. De planning daarvoor was oorspronkelijk als volgt:
- Maandagochtend vroeg aankomen op het vliegveld van Bangkok.
- In de loop van maandag met het vliegtuig van Bangkok naar Vientiane. Er gaan maar liefst 4 vluchten, verspreid over de dag, dus keus genoeg. Ze zouden ook met de bus kunnen gaan, maar dan moeten ze eerst helemaal naar het centrum van Bangkok. Dat ziet Lien niet zitten, met een peuter en (vooral) 40 kilo bagage.
- Dinsdagochtend met het vliegtuig naar Sam Neua. Lien had haar familie alvast tickets laten kopen.
- Dinsdagmiddag met de auto van broer Tham naar Ban Lao. Dat kost een halve dag, dus dan zijn ze er aan het eind van de middag.
Lien belde me vanaf Bangkok International Airport om te klagen dat het niet lukte om de bagage door te laten sturen. Ze wist niet waar ze heen moest en kennelijk wilde niemand haar helpen. Ik legde haar uit waar ze moest zijn, en ze ging het nog maar eens proberen. Het is haar uiteindelijk gelukt: ze heeft geregeld dat de tassen worden nagezonden naar het vliegveld van Vientiane. Met heel veel geluk is 't daar dinsdagochtend al, en dan zou ze weer op het originele schema kunnen zitten.
Later belde ik haar nog maar eens. Ze zat ondertussen toch in de bus naar Vientiane. Ze hoeft immers die tassen niet meer mee te nemen, zodat ze haar handen vrij heeft voor Philip. Het is ook veel goedkoper dan met het vliegtuig: met de bus kost zo'n 25 euro, met het vliegtuig 10 keer zoveel. En het is een nachtbus, zodat ze zich ook nog eens een overnachting in een hotel bespaart.
Maarja, naar alle waarschijnlijkheid heeft ze de bagage niet op tijd om nog met het vliegtuig naar Sam Neua mee te kunnen. En het volgende vliegtuig gaat pas zaterdag. Ze wil natuurlijk niet zolang wachten. Misschien kunnen ze met het vliegtuig naar Xieng Khouang. Dat kan elke dag, volgens Lien. Xieng Khouang is halverwege Sam Neua; dan is het wel te doen om met de bus verder te gaan. Zoiets hebben we eerder gedaan.
zondag 8 juni 2008
Vlucht CI66 is geannulleerd - 2
Hier is, nu al, het tweede deel in de serie Vlucht CI66 is geannulleerd.
Lien en Philip zijn dus omgeboekt. Eerst een vlucht naar Frankfurt, die vertrekt om 20:05 en komt om 21:15 aan. Dan een aansluitende vlucht naar Bangkok, die vertrekt om 22:45. Ze hebben zat tijd om over te stappen. Zelfs voor een vrouw die geen Duits, gebrekkig Nederlands en nauwelijks Engels spreekt. En ook nog een peuter mee moet zeulen.
Lien en Philip moeten niet in hal 3 (gate F zoveel) zijn, maar in hal 2 (gate B09). 't Is toch een groot verschil of je binnen Europa blijft of naar het verre oosten gaat. In hal 3 moest ze meteen door de paspoortcontrole, maar in hal 2 komt eerst de security check, en is de paspoortcontrole pas veel later.
Philip wil graag dat ik mee ga. Dat wil ik ook wel, maar dat kan echt niet. Niks mee te maken, papa moet mee. Ik zeg dat het niet mag van de beveiligingsmeneer, die inderdaad alleen mensen met een paspoort en ticket doorlaat. Die meneer geeft aan dat ik gelijk heb. Ok, dan accepteert Philip het maar. En zwaait even later lief naar me.
Ik neem, van een afstandje, nog een fotootje terwijl ze bij de security check staan. Maar ojee, de security checker komt direct naar me toe. En hij roept dat ik me niet mag omdraaien. Je mag blijkbaar geen foto's maken van de security check, en ik moet de foto wissen! Dat is nog belachelijker dan die hele security check. Maar de foto was eigenlijk een beetje mislukt, dus ik maak er maar geen probleem van. Ik heb al genoeg problemen gehad deze dag.
Daarna ga ik maar weer naar huis. Een paar minuten na 10 uur kijk ik maar eens op Internet of het vliegtuig al geland is. Maar ojee, de vlucht naar Frankfurt was te laat vertrokken en heeft 55 minuten vertraging opgelopen! En dat op een vlucht van 70 minuten. Zo hebben ze nog maar een half uurtje om over te stappen. En ze moeten daar nog door de paspoortcontrole heen, en ze hebben ook nog geen boarding pass.
Het vliegtuig is uiteindelijk zelfs 58 minuten te laat. Al gauw belt Lien me op. Het is een drukte van belang, er zijn teveel passagiers die aandacht willen en te weinig personeel om ze te helpen. Ze vraagt allerlei mensen om hulp, ze laat mij via de telefoon om hulp vragen, maar ze moet wachten. Even later, met nog maar een kwartier tot de geplande vertrektijd, is ze nog geen steek verder. Ik krijg weer iemand aan de telefoon. Deze dame spreekt gelukkig prima Engels, maar ze komt niet helemaal uit de papieren. Ze belooft me dat ze bij Lien blijft en haar zal helpen. Eerst maar naar de transit desk.
Ondertussen zie ik op Internet dat het vliegtuig naar Bangkok wellicht zo'n 15 minuten vertraging heeft. Dat is alvast een beetje een opluchting.
Twintig minuten later, met nog minder dan 10 minuten te gaan voor de vertraagde vertrektijd, belt Lien me weer op. Het ticket enzo was in orde, maar ze moet naar de gate hollen. En het is nog zo ver. En ze is al zo moe. Zou ze het halen?
Dit is spannend, maar niet leuk. Ik voel me heel machteloos. Wat als ze het vliegtuig mist? Hoe lang zou ze dan boos zijn? Zou ze dan wel goed worden opgevangen? Het volgende vliegtuig gaat pas morgenmiddag.
Vijf minuten later belt ze me weer op. “Ik ben bij het vliegtuig. You no worry.” Pff. Het is een heel kort gesprek want ze moet gauw haar mobieltje uitzetten. Maar wel een bijzonder opluchtend gesprekje.
Ik meld op Twitter dat ik nu kan gaan slapen. Maar met al die adrenaline lukt dat niet. Dan maar deze blogpost schrijven.
Internet meldt even later: “En route. Delayed 17 minutes. Departed gate 27 min later than scheduled.”
Zo, nu kan ik wel gaan slapen.
Lien en Philip zijn dus omgeboekt. Eerst een vlucht naar Frankfurt, die vertrekt om 20:05 en komt om 21:15 aan. Dan een aansluitende vlucht naar Bangkok, die vertrekt om 22:45. Ze hebben zat tijd om over te stappen. Zelfs voor een vrouw die geen Duits, gebrekkig Nederlands en nauwelijks Engels spreekt. En ook nog een peuter mee moet zeulen.
Lien en Philip moeten niet in hal 3 (gate F zoveel) zijn, maar in hal 2 (gate B09). 't Is toch een groot verschil of je binnen Europa blijft of naar het verre oosten gaat. In hal 3 moest ze meteen door de paspoortcontrole, maar in hal 2 komt eerst de security check, en is de paspoortcontrole pas veel later.
Philip wil graag dat ik mee ga. Dat wil ik ook wel, maar dat kan echt niet. Niks mee te maken, papa moet mee. Ik zeg dat het niet mag van de beveiligingsmeneer, die inderdaad alleen mensen met een paspoort en ticket doorlaat. Die meneer geeft aan dat ik gelijk heb. Ok, dan accepteert Philip het maar. En zwaait even later lief naar me.
Ik neem, van een afstandje, nog een fotootje terwijl ze bij de security check staan. Maar ojee, de security checker komt direct naar me toe. En hij roept dat ik me niet mag omdraaien. Je mag blijkbaar geen foto's maken van de security check, en ik moet de foto wissen! Dat is nog belachelijker dan die hele security check. Maar de foto was eigenlijk een beetje mislukt, dus ik maak er maar geen probleem van. Ik heb al genoeg problemen gehad deze dag.
Daarna ga ik maar weer naar huis. Een paar minuten na 10 uur kijk ik maar eens op Internet of het vliegtuig al geland is. Maar ojee, de vlucht naar Frankfurt was te laat vertrokken en heeft 55 minuten vertraging opgelopen! En dat op een vlucht van 70 minuten. Zo hebben ze nog maar een half uurtje om over te stappen. En ze moeten daar nog door de paspoortcontrole heen, en ze hebben ook nog geen boarding pass.
Het vliegtuig is uiteindelijk zelfs 58 minuten te laat. Al gauw belt Lien me op. Het is een drukte van belang, er zijn teveel passagiers die aandacht willen en te weinig personeel om ze te helpen. Ze vraagt allerlei mensen om hulp, ze laat mij via de telefoon om hulp vragen, maar ze moet wachten. Even later, met nog maar een kwartier tot de geplande vertrektijd, is ze nog geen steek verder. Ik krijg weer iemand aan de telefoon. Deze dame spreekt gelukkig prima Engels, maar ze komt niet helemaal uit de papieren. Ze belooft me dat ze bij Lien blijft en haar zal helpen. Eerst maar naar de transit desk.
Ondertussen zie ik op Internet dat het vliegtuig naar Bangkok wellicht zo'n 15 minuten vertraging heeft. Dat is alvast een beetje een opluchting.
Twintig minuten later, met nog minder dan 10 minuten te gaan voor de vertraagde vertrektijd, belt Lien me weer op. Het ticket enzo was in orde, maar ze moet naar de gate hollen. En het is nog zo ver. En ze is al zo moe. Zou ze het halen?
Dit is spannend, maar niet leuk. Ik voel me heel machteloos. Wat als ze het vliegtuig mist? Hoe lang zou ze dan boos zijn? Zou ze dan wel goed worden opgevangen? Het volgende vliegtuig gaat pas morgenmiddag.
Vijf minuten later belt ze me weer op. “Ik ben bij het vliegtuig. You no worry.” Pff. Het is een heel kort gesprek want ze moet gauw haar mobieltje uitzetten. Maar wel een bijzonder opluchtend gesprekje.
Ik meld op Twitter dat ik nu kan gaan slapen. Maar met al die adrenaline lukt dat niet. Dan maar deze blogpost schrijven.
Internet meldt even later: “En route. Delayed 17 minutes. Departed gate 27 min later than scheduled.”
Zo, nu kan ik wel gaan slapen.
Vlucht CI66 is geannuleerd
Lien en Philip gaan weer voor een maand naar Laos. De aanleiding is niet zo leuk: de vader van Lien is een week geleden plotseling overleden.
Wat een vreselijke dag. Ik had gisteravond al hoofdpijn, en die is vandaag niet echt weg geweest.
- Eerst maar het goede nieuws: We konden gelukkig op redelijk korte termijn nog redelijk betaalbare tickets krijgen. En dat is meteen bijna al het goede nieuws.
- Gisteren hebben we ingepakt. En we hebben weer het maximum aantal kilo's bereikt, met veel kleren in drie grote tassen. Daarna kon ik tot 4 uur 's nachts achter de computer zitten, omdat Lien een paar dvdtjes met videofilmpjes van onder meer haar vader wilde meenemen.
- Vanochtend moesten we op tijd naar Schiphol. Bij het inchecken bleek dat één van de stoelen geblokkeerd was in de computer. We stonden eindeloos te wachten voordat het opgelost was.
- De paspoortcontrole ging vreemd genoeg moeiteloos. Ik zwaaide Lien en Philip uit, en ik ging weer naar huis.
- Toen ik thuis was belde Lien op, vanaf de gate. De vlucht was geannulleerd. Er is een technisch defect aan het vliegtuig. Ik ging maar weer naar Schiphol.
- De gestrande passagiers kunnen met de vlucht van morgen mee; ze mogen vannacht in een hotel slapen. Dan zijn ze dinsdagochtend in Bangkok. Maar dat is te laat voor Lien en Philip: dan missen ze dinsdag het vliegtuig van Vientiane naar Sam Neua! En dat vliegt maar twee keer per week; de volgende gaat pas op zaterdag. Ik ging kijken wat ik nog kon regelen.
- Ik kon niemand van China Airlines vinden. De dame van de algemene informatiebalie zei dat Lien en Philip vast niet omgeboekt kunnen worden, omdat ze een speciaal tarief hebben. Ze gaf me een telefoonnummer van China Airlines, maar daar werd alleen maar een bandje afgespeeld. Het bandje noemde een nummer voor urgente gevallen, maar daar werd helemaal niet opgenomen.
- De informatiedame had ons doorverwezen naar ‘deur 16’, de plek waar de hotels geregeld werden voor gestrande passagiers. Daar gingen we dus maar naartoe, in de hoop dat daar iemand van China Airlines zou zijn. Maar de bewaker wilde mij niet doorlaten: alleen mensen met een paspoort en een boarding pass. Dat Lien onvoldoende Nederlands (en helemaal geen Engels) spreekt om ons probleem effectief te bespreken was niet zijn probleem. Na een boel aandringen zou hij wel even iemand erbij roepen. Nadat hij dat gezegd had, nam hij heel ontspannen nog een slok uit zijn beker koffie. Hij maakte geen enkele aanstalten om op te staan ofzo. Het bleek dat hij rustig ging wachten tot er toevallig iemand voorbij zou komen lopen die ons kon helpen.
- Gelukkig (voor hem) kwam er al gauw een KLM-juffrouw in zicht. Die kon me vertellen dat ze daar eigenlijk alleen maar de hotels konden regelen. Ze verwees me door naar de ticketbalie van de KLM, misschien dat ze daar iets konden regelen of iemand konden vinden.
- Met de moed der wanhoop naar de ticketbalie van de KLM. De dame daar wist moeiteloos een vertegenwoordigster van China Airlines te bereiken. En die gaf meteen toestemming voor omboeken, naar een willekeurige maatschappij! De ticketbaliedame boekte meteen twee vluchten bij Lufthansa: eerst naar Frankfurt, dan door naar Bangkok. Zo komen Lien en Philip maandagmiddag in Bangkok aan, en dan kunnen ze de avondvlucht naar Vientiane nemen. Dan zijn ze op tijd voor het vliegtuig naar Sam Neua.
- Maar een belangrijk doel van elke oplossing is het maken van ruimte voor nieuwe problemen. In dit geval bleek dat de al ingecheckte bagage hoe dan ook met de volgende vlucht van China Airlines mee gaat. En dus pas dinsdagochtend in Bangkok is. Lien was al niet zo blij, maar zo raakte ze helemaal ontstemd.
- Uiteindelijk werd het duidelijk dat Lien maandagmiddag, als ze in Bangkok aankomt, moet regelen dat de drie tassen nagezonden worden. Bij de ticketbalie van Lufthansa. Maar waar moet 't naar toe? Lien heeft er niet zoveel vertrouwen in dat de bagage in Ban Lao terecht zal komen, een klein dorp ergens ver weg in Laos. Zeker niet op korte termijn.
Wat een vreselijke dag. Ik had gisteravond al hoofdpijn, en die is vandaag niet echt weg geweest.
dinsdag 3 juni 2008
Chips eten om groot te worden
Uit mijn dagboek van de vakantie in Laos, dinsdag 25 maart:
Lien had gisteren een paar kleine zakjes chipjes gekocht. En dat lust Philip wel. Let op: alles wat je zegt zal tegen je gebruikt worden. Als Philip moet eten dan zeg ik wel eens dat hij daardoor groot wordt. Dus wat zei hij vanochtend? “Philip moet groot worden. Philip moet eten. Chips.”
Onvermoede verbanden
Mijn werkgever heet ICT. Ik heb me ooit laten vertellen dat dat staat voor Industriële Computer Toepassingen. Dus niet eens Informatie en Communicatie Technologie.
Mijn vriendin komt uit Laos. Dat was onderdeel van het vroegere Indochina, samen met Vietnam en Cambodja.
Wat hebben die twee dingen nou met elkaar te maken?
Meer dan ik dacht. Vanochtend voerde ik een afspraak in in mijn web-based agenda. Daarbij kan ik in één keer de tijd en de omschrijving opgeven. Dus ik schreef zoiets als dit:
Wat blijkt: ICT is een bestaande afkorting voor een tijdzone. De Indochina Time, UTC+7. Tegenwoordig beter bekend als Bangkok Time.
Vreemd genoeg werd de afspraak om 11:15 lokale tijd (UTC+1DST) aangemaakt in mijn agenda. Dus de tijdzone ICT wordt genegeerd. Hmm.
Mijn vriendin komt uit Laos. Dat was onderdeel van het vroegere Indochina, samen met Vietnam en Cambodja.
Wat hebben die twee dingen nou met elkaar te maken?
Meer dan ik dacht. Vanochtend voerde ik een afspraak in in mijn web-based agenda. Daarbij kan ik in één keer de tijd en de omschrijving opgeven. Dus ik schreef zoiets als dit:
11:15-11:20 ICT bellen i.v.m. …. De afspraak werd netjes aangemaakt, op de juiste tijd. Maar tot mijn verbazing waren de letters ICT verdwenen!Wat blijkt: ICT is een bestaande afkorting voor een tijdzone. De Indochina Time, UTC+7. Tegenwoordig beter bekend als Bangkok Time.
Vreemd genoeg werd de afspraak om 11:15 lokale tijd (UTC+1DST) aangemaakt in mijn agenda. Dus de tijdzone ICT wordt genegeerd. Hmm.
dinsdag 6 mei 2008
Huisje op palen
Laatst waren we bij de ouders van Lien op bezoek, in Laos. Daar staan de huisjes vaak op palen. Zodat je, bijvoorbeeld, eronder in de schaduw kan zitten.
Laatst waren we bij mijn ouders op bezoek, in Nederland. Daar hebben ze een blokkendoos, en kurken. Dus wat bouwt Lien? Een huisje op palen.
Het origineel
Laatst waren we bij mijn ouders op bezoek, in Nederland. Daar hebben ze een blokkendoos, en kurken. Dus wat bouwt Lien? Een huisje op palen.
De kopie
maandag 5 mei 2008
Vientiane
Vientiane is de hoofdstad van Laos. Het is een rustige stad; er gebeurt niet veel. Je kan 's avonds lekker door het centrum wandelen. 's Middags is het daar te heet voor.
Er staan allerlei heel oude bouwsels, er zijn koloniale gebouwen en ik zie ook steeds meer moderne gebouwen. Vanuit ons eerste hotel hadden we uitzicht op de That Dam. Dat is een oud boeddhistisch bouwsel. Er gaan geruchten dat er een draak in woont, ofzo. Het staat gewoon ergens op een rotondetje en ik heb er nooit iets bijzonders zien gebeuren.
De Talat Sao is dé markt hét winkelcentrum van Vientiane. Je kan er bijna alles kopen, van ingrediënten voor je avondmaaltijd (inclusief allerlei insecten) via kleren en mobiele telefoons tot enorme koelkasten. De winkels zijn niet groot, het zijn eigenlijk gewoon veredelde marktstalletjes. Veel winkeltjes verkopen precies hetzelfde als het winkeltje ernaast. Het is binnen overal rommelig, en er zitten ook buiten veel handelaartjes op de stoep.
Laos was ooit een Franse kolonie. Je kan er nog steeds prima stokbrood kopen. Niet alleen bij de Talat Sao, maar ook op allerlei andere plekken.
Sinds mijn vorige bezoek aan Laos, vier jaar geleden, hebben ze een nieuwe vleugel bij de Talat Sao gebouwd die er heel modern uitziet. Met airco en parkeerdek.
In die nieuwe vleugel zit ook een mooi restaurantje. Je kan er Lao eten krijgen, maar ook westers eten. Het oude restaurantje, waar ze alleen maar Lao eten hadden en waar ik zo graag kwam, heb ik niet meer gezien.
Philip vond het ook wel leuk in Vientiane. Hij wandelde vrolijk rond op zijn sandaaltjes.
Philip reisde bij voorkeur per tuktuk. Die zijn er genoeg in Vientiane. Meestal stond hij erop dat hij, en niet mama, de chauffeur betaalde.
't Is tropisch en er groeit dan ook van alles. Philip raapt graag bloempjes op, die hij dan aan mama aanbiedt.
Er zijn natuurlijk ook kappers in Vientiane. Lien vindt de kappers in Nederland niet zo goed en wel heel duur, dus ze maakte uitgebreid van de gelegenheid gebruik. Ze heeft minstens vier uur aan één stuk bij de kapster gezeten. Het resultaat was dan ook wel mooi.
In al die uren hebben Philip en ik ons ook maar laten knippen. Philip keek daar nogal zorgelijk bij. Nou heb ik 'm in Nederland nooit bij een kapper gezien (daar was Lien tot nu toe altijd bij), dus misschien is dat zijn gebruikelijke houding ten opzichte van kappers.
De kapper stelde voor dat 'ie mij ook zou scheren. Maar de man sprak alleen maar Lao, dus dat snapte ik niet meteen. En Lien had ja gezegd voordat ik het begreep. Hij begon met een tondeuse de baard van drie weken af te scheren, maar na een tijdje kiepte de stoel achterover en kwam het barbiersmes tevoorschijn. Slik. (Zoals Akshay zegt, als hij zich in India laat scheren: als ze met een vlijmscherp mes in razendsnelle bewegingen rakelings langs je halsslagaderen gaan, dan moet je je gewoon ontspannen.)
Laos was een Franse kolonie, zoals ik hierboven al aangaf. Ze hebben in Vientiane zelfs een Arc de Triomphe gebouwd, en die staat ook nog in het midden van een enorme rotonde. Ze noemen 't de Patuxay. Men is er niet bijster trots op; het bordje met uitleg dat erop zit heeft het over “a monster of concrete”. Maar het is wel een imposant gebouw. En vanaf bovenop heb je een leuk uitzicht.
De Patuxay heeft tegenwoordig zelfs een leuke fontein. 't Was al donker aan het worden toen 'ie aangezet werd, en dan is het lastig om te fotograferen. De foto hieronder doet dan ook niet echt recht aan de fontein. Er zijn honderden spuitmonden, die in een leuke choreografie een mooi waterballet opvoeren. En er zijn begeleidende ondergedompelde lampjes in diverse kleuren. Bovendien is het er gewoon heel gezellig. Er zitten en wandelen allemaal mensen, die heel ontspannen niks doen. Zowel Lao als buitenlanders.
Er staan allerlei heel oude bouwsels, er zijn koloniale gebouwen en ik zie ook steeds meer moderne gebouwen. Vanuit ons eerste hotel hadden we uitzicht op de That Dam. Dat is een oud boeddhistisch bouwsel. Er gaan geruchten dat er een draak in woont, ofzo. Het staat gewoon ergens op een rotondetje en ik heb er nooit iets bijzonders zien gebeuren.
That Dam
De Talat Sao is dé markt hét winkelcentrum van Vientiane. Je kan er bijna alles kopen, van ingrediënten voor je avondmaaltijd (inclusief allerlei insecten) via kleren en mobiele telefoons tot enorme koelkasten. De winkels zijn niet groot, het zijn eigenlijk gewoon veredelde marktstalletjes. Veel winkeltjes verkopen precies hetzelfde als het winkeltje ernaast. Het is binnen overal rommelig, en er zitten ook buiten veel handelaartjes op de stoep.
Mandjes voor de kleefrijst
Laos was ooit een Franse kolonie. Je kan er nog steeds prima stokbrood kopen. Niet alleen bij de Talat Sao, maar ook op allerlei andere plekken.
Stokbrood bij de Talat Sao
Sinds mijn vorige bezoek aan Laos, vier jaar geleden, hebben ze een nieuwe vleugel bij de Talat Sao gebouwd die er heel modern uitziet. Met airco en parkeerdek.
Blinkende deuren van de Talat Sao
In die nieuwe vleugel zit ook een mooi restaurantje. Je kan er Lao eten krijgen, maar ook westers eten. Het oude restaurantje, waar ze alleen maar Lao eten hadden en waar ik zo graag kwam, heb ik niet meer gezien.
Restaurantje in Talat Sao
Philip vond het ook wel leuk in Vientiane. Hij wandelde vrolijk rond op zijn sandaaltjes.
Philip bij de parkeerplaats van het hotel
Philip reisde bij voorkeur per tuktuk. Die zijn er genoeg in Vientiane. Meestal stond hij erop dat hij, en niet mama, de chauffeur betaalde.
Tuktuk
't Is tropisch en er groeit dan ook van alles. Philip raapt graag bloempjes op, die hij dan aan mama aanbiedt.
Bloempjes voor mama
Er zijn natuurlijk ook kappers in Vientiane. Lien vindt de kappers in Nederland niet zo goed en wel heel duur, dus ze maakte uitgebreid van de gelegenheid gebruik. Ze heeft minstens vier uur aan één stuk bij de kapster gezeten. Het resultaat was dan ook wel mooi.
Lien na vier uur bij de kapper
In al die uren hebben Philip en ik ons ook maar laten knippen. Philip keek daar nogal zorgelijk bij. Nou heb ik 'm in Nederland nooit bij een kapper gezien (daar was Lien tot nu toe altijd bij), dus misschien is dat zijn gebruikelijke houding ten opzichte van kappers.
Philip wordt geknipt
De kapper stelde voor dat 'ie mij ook zou scheren. Maar de man sprak alleen maar Lao, dus dat snapte ik niet meteen. En Lien had ja gezegd voordat ik het begreep. Hij begon met een tondeuse de baard van drie weken af te scheren, maar na een tijdje kiepte de stoel achterover en kwam het barbiersmes tevoorschijn. Slik. (Zoals Akshay zegt, als hij zich in India laat scheren: als ze met een vlijmscherp mes in razendsnelle bewegingen rakelings langs je halsslagaderen gaan, dan moet je je gewoon ontspannen.)
Ik ben geknipt en word geschoren
Laos was een Franse kolonie, zoals ik hierboven al aangaf. Ze hebben in Vientiane zelfs een Arc de Triomphe gebouwd, en die staat ook nog in het midden van een enorme rotonde. Ze noemen 't de Patuxay. Men is er niet bijster trots op; het bordje met uitleg dat erop zit heeft het over “a monster of concrete”. Maar het is wel een imposant gebouw. En vanaf bovenop heb je een leuk uitzicht.
Patuxay
De Patuxay heeft tegenwoordig zelfs een leuke fontein. 't Was al donker aan het worden toen 'ie aangezet werd, en dan is het lastig om te fotograferen. De foto hieronder doet dan ook niet echt recht aan de fontein. Er zijn honderden spuitmonden, die in een leuke choreografie een mooi waterballet opvoeren. En er zijn begeleidende ondergedompelde lampjes in diverse kleuren. Bovendien is het er gewoon heel gezellig. Er zitten en wandelen allemaal mensen, die heel ontspannen niks doen. Zowel Lao als buitenlanders.
Fontein bij de Patuxay
vrijdag 2 mei 2008
Schoenen moeten in de kast
Opvoeden is soms oorlog voeren. Zo hebben we laatst de veldslag “schoenen opruimen” gevoerd. Die heb ik met enige moeite gewonnen.
In Laos is het de gewoonte dat je je schoenen (of teenslippers) uit doet als je ergens naar binnen gaat. Die gewoonte heeft Lien al lang geleden in huize Rijstveld geïntroduceerd. Maar het werd al gauw een bende in de gang; er ging allerlei schoeisel zwerven. Toen heb ik maar een schoenenkastje in elkaar getimmerd.
Philip trok zich nooit veel van het schoenenkastje aan. Eerst hielp papa of mama hem met het uittrekken van zijn schoenen, en dan ruimde papa of mama de schoenen ook maar meteen netjes op. Maar op een gegeven moment kon (en wilde) hij zelf zijn schoenen uit doen. Dat gaat als volgt: hij maakt het klitteband los, en gaat dan net zolang trappen met zijn voeten tot de schoenen losvliegen en ergens aan de andere kant van de gang (of de kamer) liggen.
Dat kon zo niet doorgaan. Dus niet zo lang geleden begon ik hem uit te leggen dat hij zelf zijn schoenen netjes moest opruimen. De eerste reactie was: “nee, hoor”. Maar ik hield voet bij stuk. Philip mocht pas de huiskamer in als zijn schoenen in het kastje stonden. Hij probeerde allerlei tactieken, onder meer huilen, lief lachen, mij negeren, boos worden en stampen, beweren dat hij écht niet bij zijn schoenen kon (die lagen wel 30 cm verderop), beweren dat hij het in het algemeen helemaal niet kon, de schoenen wel optillen maar dan vlak voor de kast weer uit zijn handen laten vallen. Het duurde een paar dagen, met lange sessies, maar uiteindelijk begreep hij dat het menens was. Sindsdien zet hij ze netjes in de kast.
Het is nog wel even vermeldenswaardig hoe hij ze in de kast zet. Hij maakt het klitteband los, zet zijn schoen met voet en al in de kast (helemaal op het tweede plankje), en wurmt dan zijn voet uit zijn schoen.
In Laos is het de gewoonte dat je je schoenen (of teenslippers) uit doet als je ergens naar binnen gaat. Die gewoonte heeft Lien al lang geleden in huize Rijstveld geïntroduceerd. Maar het werd al gauw een bende in de gang; er ging allerlei schoeisel zwerven. Toen heb ik maar een schoenenkastje in elkaar getimmerd.
De schoenenkast
Philip trok zich nooit veel van het schoenenkastje aan. Eerst hielp papa of mama hem met het uittrekken van zijn schoenen, en dan ruimde papa of mama de schoenen ook maar meteen netjes op. Maar op een gegeven moment kon (en wilde) hij zelf zijn schoenen uit doen. Dat gaat als volgt: hij maakt het klitteband los, en gaat dan net zolang trappen met zijn voeten tot de schoenen losvliegen en ergens aan de andere kant van de gang (of de kamer) liggen.
Dat kon zo niet doorgaan. Dus niet zo lang geleden begon ik hem uit te leggen dat hij zelf zijn schoenen netjes moest opruimen. De eerste reactie was: “nee, hoor”. Maar ik hield voet bij stuk. Philip mocht pas de huiskamer in als zijn schoenen in het kastje stonden. Hij probeerde allerlei tactieken, onder meer huilen, lief lachen, mij negeren, boos worden en stampen, beweren dat hij écht niet bij zijn schoenen kon (die lagen wel 30 cm verderop), beweren dat hij het in het algemeen helemaal niet kon, de schoenen wel optillen maar dan vlak voor de kast weer uit zijn handen laten vallen. Het duurde een paar dagen, met lange sessies, maar uiteindelijk begreep hij dat het menens was. Sindsdien zet hij ze netjes in de kast.
Het is nog wel even vermeldenswaardig hoe hij ze in de kast zet. Hij maakt het klitteband los, zet zijn schoen met voet en al in de kast (helemaal op het tweede plankje), en wurmt dan zijn voet uit zijn schoen.
maandag 28 april 2008
Kampeerblessure
Vorige week heb ik een kampeerblessure opgelopen. Bij het instappen in de tent lukte het me om mijn duim te verzwikken. Au. Ik had geen zin om 't te gaan koelen, want ik wilde gaan slapen en ik had mijn schoenen al uit enzo. Maar er kwam meteen een ei opzetten. Toen ben ik toch maar, zachtjes zuchtend en klagend, naar de kraan gelopen en heb mijn hand 20 minuten onder koel water houden. Gelukkig hadden ze niet alleen ijskoud water op de camping, maar ook heet water, en het lukte me vrij makkelijk om koelwater met de juiste temperatuur te maken.
Ik kon niet meer goed knijpen. Slecht nieuws! Het was namelijk een klimvakantie. En bij klimmen moet je zo af en toe kunnen knijpen. Maar gelukkig had ik bij het klimmen en bij het zekeren geen last van mijn blessure.
Een week later. Ik was ondertussen weer thuis. Lien ging mij masseren. Heerlijk. Maar dan wil ze ook dat ik haar ga masseren. Niet dat ik dat erg vind, hoor. Maar blijkbaar gebruik je je handen bij klimmen anders dan bij masseren. Het deed pijn! Verdorie. Gelukkig kon ik nog wel met mijn andere hand masseren, zodat mijn relatie ook weer gered was.
Ik kon niet meer goed knijpen. Slecht nieuws! Het was namelijk een klimvakantie. En bij klimmen moet je zo af en toe kunnen knijpen. Maar gelukkig had ik bij het klimmen en bij het zekeren geen last van mijn blessure.
Een week later. Ik was ondertussen weer thuis. Lien ging mij masseren. Heerlijk. Maar dan wil ze ook dat ik haar ga masseren. Niet dat ik dat erg vind, hoor. Maar blijkbaar gebruik je je handen bij klimmen anders dan bij masseren. Het deed pijn! Verdorie. Gelukkig kon ik nog wel met mijn andere hand masseren, zodat mijn relatie ook weer gered was.
woensdag 16 april 2008
Toch even werken
Maandag, aan het eind van de middag, stort ik in. Ik heb anderhalf etmaal zonder slaap overleefd, maar nu is het mooi geweest. Slapen. Gelukkig heb ik de hele week vrij, dus kan ik heerlijk nagenieten en uitrusten. Hoewel… Lien wil dat ik meehelp met het huishouden.
Dinsdagochtend voel ik me alweer een stuk frisser. En dan, om een uur of half tien, krijg ik een mailtje van kantoor…:
Overleggen met de collega's, of in opdracht van Lien stofzuigen en de was ophangen? De keus is gauw gemaakt. Ik bel naar kantoor. Er zijn nog een paar urgente probleempjes met Spidi. Het gevolg is dat ik woensdag om tien uur 's ochtends op kantoor zit.
Dinsdagochtend voel ik me alweer een stuk frisser. En dan, om een uur of half tien, krijg ik een mailtje van kantoor…:
Als je uit Laos terug bent en je bent in de gelegenheid om ons bij te staan.... Bel dan even.
Overleggen met de collega's, of in opdracht van Lien stofzuigen en de was ophangen? De keus is gauw gemaakt. Ik bel naar kantoor. Er zijn nog een paar urgente probleempjes met Spidi. Het gevolg is dat ik woensdag om tien uur 's ochtends op kantoor zit.
maandag 14 april 2008
Weer thuis
We zijn weer veilig thuis. Eerst met de taxi door Bangkok, waar ze iedereen nat gooien omdat het binnenkort nieuwjaar is (gelukkig was de taxi voldoende waterdicht). Dan urenlang wachten op het vliegveld, waar ze niet eens een behoorlijke boekwinkel hebben (dat wil zeggen, nergens een Discworld-boek te zien). Tenslotte eindeloos zitten en hangen in het vliegtuig naar Nederland, waar ik geen moment heb kunnen slapen.
Philip kon wel slapen, die past dwars op z'n stoel. Lien kon ook slapen, die past dwars op twee stoelen, zelfs zonder dat Philip (die het benodigde deel van zijn stoel ter beschikking stelde) er last van heeft.
Op Schiphol ging 't ook allemaal goed, hoewel we wat lang op de bagage moesten wachten. Opa kwam ons ophalen. Oma niet, die moest naar de tandarts. Omdat het in Nederland toch wat minder warm is dan in Bangkok moesten we, voordat we in de auto stapten, toch nog even sokken, schoenen en jassen uit de bagage opdiepen.
Even uitrusten bij opa en oma, wachten tot oma terug van de tandarts was, kadootjes geven, en daarna met de eigen auto naar huis. Althans, we moesten van Lien eerst langs de Chinese supermarkt om pepertjes en kleefrijst te kopen. Wat is het verkeer hier op de maandagochtend heerlijk rustig! Althans, vergeleken met het chaotische verkeersbeeld van Bangkok.
Philip begon halverwege de autorit al over “zijn” Playstation te zeuren. Hee, daar had ik hem drie weken niet over gehoord! Eenmaal thuis kon ik echt niet de stapel post gaan doornemen voordat ik de Playstation had aangezet. Inderdaad, we zijn weer helemaal thuis.
Philip kon wel slapen, die past dwars op z'n stoel. Lien kon ook slapen, die past dwars op twee stoelen, zelfs zonder dat Philip (die het benodigde deel van zijn stoel ter beschikking stelde) er last van heeft.
Op Schiphol ging 't ook allemaal goed, hoewel we wat lang op de bagage moesten wachten. Opa kwam ons ophalen. Oma niet, die moest naar de tandarts. Omdat het in Nederland toch wat minder warm is dan in Bangkok moesten we, voordat we in de auto stapten, toch nog even sokken, schoenen en jassen uit de bagage opdiepen.
Even uitrusten bij opa en oma, wachten tot oma terug van de tandarts was, kadootjes geven, en daarna met de eigen auto naar huis. Althans, we moesten van Lien eerst langs de Chinese supermarkt om pepertjes en kleefrijst te kopen. Wat is het verkeer hier op de maandagochtend heerlijk rustig! Althans, vergeleken met het chaotische verkeersbeeld van Bangkok.
Philip begon halverwege de autorit al over “zijn” Playstation te zeuren. Hee, daar had ik hem drie weken niet over gehoord! Eenmaal thuis kon ik echt niet de stapel post gaan doornemen voordat ik de Playstation had aangezet. Inderdaad, we zijn weer helemaal thuis.
donderdag 10 april 2008
Thailandstrand
Het is heet in Thailand. Zeker vergeleken met het noorden van Laos (dat is dan ook subtropisch, terwijl het hier tropisch is - althans, volgens de kaart van Lonely Planet is het daar subtropisch; andere bronnen vinden dat subtropisch pas nog noordelijker begint). Maar ze hebben hier strand en zee en een verkoelend briesje. Dat is wel lekker.
We zijn neergestreken in Cha-Am, een badplaatsje zo'n 100 kilometer ten zuidwesten van Bangkok. Het is hier wel toeristisch, maar dan voor Thai; er zijn nauwelijks westerlingen. Hier in het internet-café spreken ze niet eens behoorlijk Engels. Gelukkig is “internet?” voldoende om duidelijk te maken wat ik wil (dat is in een internet-café natuurlijk al gauw voldoende). Ik maak het de juffrouw nog even moeilijk door te vragen hoeveel het kost (“how much?”), en dat begrijpt ze nog net. Ze heeft dan wat moeite om te zeggen dat het 20 baht per uur is (dat is nog niet eens een halve euro). Ik herken iets dat op “twenty” zou kunnen lijken, en het helpt dat ik weet hoe je “twintig” en “uur” in het Thai zegt. Het gezicht van de juffrouw klaart helemaal op en ze knikt enthousiast.
Het is hier een uur of twee in de middag, en ik ben het strand even ontvlucht. Want ondanks goed insmeren ben ik gisteren toch wat verbrand. Vooral op mijn schouders. Lien en Philip zitten op het strand of in de zee, niet ver hier vandaan. Zij zijn helemaal niet verbrand. En Lien heeft zich niet eens in hoeven smeren.
Lien vermaakt zich kostelijk op het strand. Ze zit heerlijk in een strandstoel, onder de parasolletjes, met allerlei plaatselijk eten voor zich op tafel. Er lopen hier namelijk continu mensen heen en weer met allerlei “lekkers”. Onder meer diverse gefrituurde dingen, waaronder visjes; fruit waarvan ik het bestaan nog niet wist; en flinterdunne koekjes zo groot als een pizza. Ze wil hier nóg wel een week blijven.
En Philip vermaakt zich kostelijk in zee. Althans, zolang papa of mama hem optilt. Want anders is het eng. Hij heeft een water-in-de-oogjes-fobie (heel lastig als we zijn haar willen wassen). Maar de golfjes zijn wel geweldig, daar kan je overheen springen of tegenaan schoppen en slaan. En dan roept hij “spinazie”, of “taartjes” of “ijsjes”. Dat zijn zijn standaard strijdkreten als hij iets of iemand aanvalt, de laatste weken.
Dat brengt me meteen op een andere observatie. Philip wil graag met dieren spelen. Dat beperkt zich tot dieren van het formaat huisdier; formaat rund is eng. Zelfs baby-rund. “Spelen” betekent voor Philip: aanspreken met “wegwezen”, enthousiast eropaf rennen en zo mogelijk een trap uitdelen. Gevogelte en pluimvee zijn dan natuurlijk allang weg, en katten en kleinere honden meestal ook. De wat grotere honden kijken hooguit verbaasd. Het is me tot nu toe gelukt om fysiek contact tussen Philip en dergelijke honden te voorkomen.
Morgen (vrijdag) gaan we met de bus naar Bangkok. Dat kost ons nog geen 300 baht (zes euro). Vanaf het vliegveld naar hier hebben we met de taxi gedaan; dat was wel heel luxe maar daar hebben we dan ook 50 euro voor moeten betalen.
Lien gaat in Bangkok kleren inkopen. In Nederland is ze namelijk vaak veroordeeld tot de grotere kindermaatjes. Ik moet haar een beetje inhouden, denk ik, want we mogen maar zestig kilo meenemen in het vliegtuig naar Nederland, zondagavond laat.
We zijn neergestreken in Cha-Am, een badplaatsje zo'n 100 kilometer ten zuidwesten van Bangkok. Het is hier wel toeristisch, maar dan voor Thai; er zijn nauwelijks westerlingen. Hier in het internet-café spreken ze niet eens behoorlijk Engels. Gelukkig is “internet?” voldoende om duidelijk te maken wat ik wil (dat is in een internet-café natuurlijk al gauw voldoende). Ik maak het de juffrouw nog even moeilijk door te vragen hoeveel het kost (“how much?”), en dat begrijpt ze nog net. Ze heeft dan wat moeite om te zeggen dat het 20 baht per uur is (dat is nog niet eens een halve euro). Ik herken iets dat op “twenty” zou kunnen lijken, en het helpt dat ik weet hoe je “twintig” en “uur” in het Thai zegt. Het gezicht van de juffrouw klaart helemaal op en ze knikt enthousiast.
Het is hier een uur of twee in de middag, en ik ben het strand even ontvlucht. Want ondanks goed insmeren ben ik gisteren toch wat verbrand. Vooral op mijn schouders. Lien en Philip zitten op het strand of in de zee, niet ver hier vandaan. Zij zijn helemaal niet verbrand. En Lien heeft zich niet eens in hoeven smeren.
Lien vermaakt zich kostelijk op het strand. Ze zit heerlijk in een strandstoel, onder de parasolletjes, met allerlei plaatselijk eten voor zich op tafel. Er lopen hier namelijk continu mensen heen en weer met allerlei “lekkers”. Onder meer diverse gefrituurde dingen, waaronder visjes; fruit waarvan ik het bestaan nog niet wist; en flinterdunne koekjes zo groot als een pizza. Ze wil hier nóg wel een week blijven.
En Philip vermaakt zich kostelijk in zee. Althans, zolang papa of mama hem optilt. Want anders is het eng. Hij heeft een water-in-de-oogjes-fobie (heel lastig als we zijn haar willen wassen). Maar de golfjes zijn wel geweldig, daar kan je overheen springen of tegenaan schoppen en slaan. En dan roept hij “spinazie”, of “taartjes” of “ijsjes”. Dat zijn zijn standaard strijdkreten als hij iets of iemand aanvalt, de laatste weken.
Dat brengt me meteen op een andere observatie. Philip wil graag met dieren spelen. Dat beperkt zich tot dieren van het formaat huisdier; formaat rund is eng. Zelfs baby-rund. “Spelen” betekent voor Philip: aanspreken met “wegwezen”, enthousiast eropaf rennen en zo mogelijk een trap uitdelen. Gevogelte en pluimvee zijn dan natuurlijk allang weg, en katten en kleinere honden meestal ook. De wat grotere honden kijken hooguit verbaasd. Het is me tot nu toe gelukt om fysiek contact tussen Philip en dergelijke honden te voorkomen.
Morgen (vrijdag) gaan we met de bus naar Bangkok. Dat kost ons nog geen 300 baht (zes euro). Vanaf het vliegveld naar hier hebben we met de taxi gedaan; dat was wel heel luxe maar daar hebben we dan ook 50 euro voor moeten betalen.
Lien gaat in Bangkok kleren inkopen. In Nederland is ze namelijk vaak veroordeeld tot de grotere kindermaatjes. Ik moet haar een beetje inhouden, denk ik, want we mogen maar zestig kilo meenemen in het vliegtuig naar Nederland, zondagavond laat.
dinsdag 8 april 2008
Frans uit Laos
Het is alweer zover: we vertrekken uit Laos. We zijn nu op het vliegveld van Vientiane, en we hebben zojuist ingechecked voor de vlucht naar Bangkok. Nog een paar daagjes op het strand in Thailand ergens en dan is deze reis weer voorbij. Lien heeft het er al over dat ze een stuk grond en een huis wil kopen in Laos. De familie kan dan daar wonen, en als wij zin hebben om langs te komen dan hebben we altijd een goedkoop verblijf.
De laatste paar dagen hier in Vientiane hebben we eigenlijk niks gedaan. Toerist gespeeld. We hebben wat over de markt geslenterd, een beetje gesightseed. Bij de Patuxai hebben ze nu een leuk vijvertje met een mooie fontijn, honderden spuitmonden in een prachtige choreografie. Foto's volgen.
En we hebben natuurlijk rijst gegeten. Behalve Philip, die wilde alleen maar cola en chips en ijsjes, maar dat mocht allemaal nauwelijks. Dus hij heeft niet zoveel gegeten. Hij klaagt al een tijdje regelmatig over buikpijn en soms heeft hij een beetje diarree (foto's volgen niet). Gelukkig had hij dat vandaag alleen vanochtend. Diarree in het vliegtuig lijkt me niet zo handig.
De laatste paar dagen hier in Vientiane hebben we eigenlijk niks gedaan. Toerist gespeeld. We hebben wat over de markt geslenterd, een beetje gesightseed. Bij de Patuxai hebben ze nu een leuk vijvertje met een mooie fontijn, honderden spuitmonden in een prachtige choreografie. Foto's volgen.
En we hebben natuurlijk rijst gegeten. Behalve Philip, die wilde alleen maar cola en chips en ijsjes, maar dat mocht allemaal nauwelijks. Dus hij heeft niet zoveel gegeten. Hij klaagt al een tijdje regelmatig over buikpijn en soms heeft hij een beetje diarree (foto's volgen niet). Gelukkig had hij dat vandaag alleen vanochtend. Diarree in het vliegtuig lijkt me niet zo handig.
zaterdag 5 april 2008
Rondje Laos
Vandaag een korte update, want ik zit in een internetcafe en het toetsenbord typt zeldzaam beroerd.
We zijn weer in Vientiane, en ik heb voor het eerst weer toegang tot internet. We hebben namelijk een klein rondje Laos gedaan.
Eerst zijn we naar Phonsavan gevlogen. Daar hebben ze eeuwenoude kruiken op een vlakte liggen. Groot, ook, die kruiken. Vaak manshoog. Niemand weet met zekerheid te vertellen waar ze voor waren. De gids gaf voor de lol een stuk of drie verklaringen, en ik heb er op internet nog meer gevonden.
Daarna zijn we naar Sam Neua gereden. Lien wilde graag naar de boeddhistische tempel daar. Helaas bleek dat de oude monnik die daar woonde ondertussen is overleden. Er is verder niet zoveel te doen in Sam Neua, het is een stoffige (letterlijk) provinciehoofdstad. Maar we willen naar Ban Lao, en gezien de topologie van de wegen hier moet je dan via Sam Neua.
We zijn met de auto van broer Tham van Sam Neua naar Ban Lao gereden. Dat is zo'n 140 kilometer. Vroeger was de tweede helft een modderig bergpad waar je alleen met een degelijke terreinauto overheen kwam, maar nu is het een keurige asfaltweg (maar meer daarover later).
We gingen via Vieng Sai (waar natuurlijk ook familie woont; waar heeft Lien niet familie wonen). Bij Vieng Sai zijn grotten die we bezocht hebben. In die grotten heeft de Pathet Lao jarenlang geschuild tegen de bommenregen van de Amerikanen, begin jaren zeventig. Daarna werden ze de baas in Laos (en dan bedoel ik dus niet de Amerikanen, he).
In Ban Lao is helemaal niks te doen. Maar daar komt Lien vandaan, en haar ouders wonen er (weer). Dus daar hebben we een weekje niks gedaan. Lekker rustig. Geen internet. Geen mobiele telefoon (er is wel een netwerk daar, maar niet Tango Lao, en da's de enige waar ik op kan roamen hier).
Gisteren reden we terug naar Sam Neua, en vandaag vlogen we in een vliegtuigje dat over de boomtoppen scheerde naar Vientiane.
In Phonsavan, Sam Neua, Vieng Sai en Ban Lao was het lekker koel. Je kan gewoon in een t-shirtje rondlopen zonder te zweten (tenzij je een berg opklautert, daarover meer later). En je kan gewoon in de buitenlucht douchen zonder het koud te krijgen (nouja, douchen, water uit een grote emmer met een kleinere emmer over je heen gooien). In Vientiane was het vandaag 35 graden (volgens de piloot).
Tot zover. Ik ga vrouw en kind weer opzoeken.
We zijn weer in Vientiane, en ik heb voor het eerst weer toegang tot internet. We hebben namelijk een klein rondje Laos gedaan.
Eerst zijn we naar Phonsavan gevlogen. Daar hebben ze eeuwenoude kruiken op een vlakte liggen. Groot, ook, die kruiken. Vaak manshoog. Niemand weet met zekerheid te vertellen waar ze voor waren. De gids gaf voor de lol een stuk of drie verklaringen, en ik heb er op internet nog meer gevonden.
Daarna zijn we naar Sam Neua gereden. Lien wilde graag naar de boeddhistische tempel daar. Helaas bleek dat de oude monnik die daar woonde ondertussen is overleden. Er is verder niet zoveel te doen in Sam Neua, het is een stoffige (letterlijk) provinciehoofdstad. Maar we willen naar Ban Lao, en gezien de topologie van de wegen hier moet je dan via Sam Neua.
We zijn met de auto van broer Tham van Sam Neua naar Ban Lao gereden. Dat is zo'n 140 kilometer. Vroeger was de tweede helft een modderig bergpad waar je alleen met een degelijke terreinauto overheen kwam, maar nu is het een keurige asfaltweg (maar meer daarover later).
We gingen via Vieng Sai (waar natuurlijk ook familie woont; waar heeft Lien niet familie wonen). Bij Vieng Sai zijn grotten die we bezocht hebben. In die grotten heeft de Pathet Lao jarenlang geschuild tegen de bommenregen van de Amerikanen, begin jaren zeventig. Daarna werden ze de baas in Laos (en dan bedoel ik dus niet de Amerikanen, he).
In Ban Lao is helemaal niks te doen. Maar daar komt Lien vandaan, en haar ouders wonen er (weer). Dus daar hebben we een weekje niks gedaan. Lekker rustig. Geen internet. Geen mobiele telefoon (er is wel een netwerk daar, maar niet Tango Lao, en da's de enige waar ik op kan roamen hier).
Gisteren reden we terug naar Sam Neua, en vandaag vlogen we in een vliegtuigje dat over de boomtoppen scheerde naar Vientiane.
In Phonsavan, Sam Neua, Vieng Sai en Ban Lao was het lekker koel. Je kan gewoon in een t-shirtje rondlopen zonder te zweten (tenzij je een berg opklautert, daarover meer later). En je kan gewoon in de buitenlucht douchen zonder het koud te krijgen (nouja, douchen, water uit een grote emmer met een kleinere emmer over je heen gooien). In Vientiane was het vandaag 35 graden (volgens de piloot).
Tot zover. Ik ga vrouw en kind weer opzoeken.
woensdag 26 maart 2008
De eerste week in Laos
We zijn ondertussen al bijna een week in Laos. Het weer is lekker. Lekker warm vooral, maar zeker niet te heet. En overdag regent het niet. 's Nachts soms wel, en dan soms ook heel hard. Het lijkt onder een dak van golfplaten nog veel harder. En dan kan ik dus echt niet slapen. Als ik al in slaap gevallen was. Ze hebben hier namelijk ook hanen. En die kraaien. Je kent het gezegde: als er één haan kraait, dan volgen er meer. De haan het dichtste bij mij in de buurt was ook nog eens schor.
De eerste dagen waren we te gast bij Broer Soldaat. Die heeft een huisje op enkele tientallen kilometers van Vientiane. Het is hier alsof je in een kinderboerderij woont: overal lopen kippen en eenden. En er wandelt regelmatig een kudde runderen voorbij.
Philip vermaakt zich kostelijk. Hij heeft een nieuw spelletje bedacht: water aan het pluimvee geven. Daarvoor heeft hij een beker, die de welwillende vrouw des huizes steeds vult met water. En de inhoud gooit Philip over de beestjes heen. Die het redelijk gelaten ondergaan. Een en ander tot groot vermaak van de omstanders, vooral een babietje.
Ze hebben hier geen waterleiding, maar wel een pomp die het water diep uit de grond oppompt. Elektriciteit hebben dus ze wel. Ruim genoeg voor een kleurentelevisie en een paar ventilatoren.
Het is hier heerlijk rustig. Ik heb volop de tijd om weer eens wat te lezen. Op Schiphol heb ik een boekje van Martin Rees gekocht: Just Six Numbers, over astronomie. Heel boeiend. En ik heb ook drie Discworld-boekjes gekocht; ik moet daar toch ooit eens aan geloven.
Na een paar dagen zijn we naar het huis van Soi gegaan, een zus van Lien. Dat is wat dichter bij Vientiane, maar niet veel. Het huis van Broer Soldaat was een simpel houten huis, met “muren” van vlechtwerk; het huis van Soi is een echt betonnen huis met heuse kamers.
Ook bij Soi zijn er genoeg eenden en kippen. En een hond. Philip heeft ondertussen een waterpistooltje gekregen van Lien, en daarmee bestookt hij al die dieren. Hier reageren ze een stuk beter; ze fladderen regelmatig op. De hond blijft er gelukkig heel ontspannen onder, die wandelt gewoon weg. Terwijl Philip “wegwezen!” roept.
Een andere zus van Lien is On. Zij woont in Vang Vien, en ze is ook een paar dagen op bezoek gekomen. Met haar kindertjes. Waaronder Noei. Philip en Noei sluiten al snel vriendschap. Ze rennen samen rond en halen soms zelfs kattekwaad uit.
Weer een paar dagen later gaan we naar Vientiane. Eindelijk kan ik weer eens aan het Internet. Dat heb ik helemaal niet gemist, dat valt me reuze mee. Ze zijn hier ook met de tijd meegegaan: de PC heeft slots voor allerlei soorten memory cards. Maar aargh, ik krijg de xD-kaart van mijn fototoestel er niet in! Gelukkig is er ook een USB-aansluiting. Zo kan ik toch nog een paar fotootjes uploaden voor dit blog.
Het is toch wat lastig om hier met Philip te wandelen. Hij vindt tuktuks geweldig! Elke keer als hij er eentje ziet wil hij instappen.
Er is wel wat veranderd sinds de vorige keer dat ik hier was. Dat is alweer vier jaar geleden. De Talat Sao is de grote markt hier. Dat was altijd een rommelige markt met losse kraampjes in een grauw betonnen gebouw. Dat is nog steeds zo, voor een deel; maar er is nu ook een modern deel dat er keurig uitziet. Er zijn zelfs glazen deuren met het opschrift “Talat Sao Mall”. En een restaurantje waar je friet kan kopen. Het is nog steeds heel rommelig, dat zal wel typisch zuidoost-azië zijn.
De eerste dagen waren we te gast bij Broer Soldaat. Die heeft een huisje op enkele tientallen kilometers van Vientiane. Het is hier alsof je in een kinderboerderij woont: overal lopen kippen en eenden. En er wandelt regelmatig een kudde runderen voorbij.
Het huis van Broer Soldaat
Philip vermaakt zich kostelijk. Hij heeft een nieuw spelletje bedacht: water aan het pluimvee geven. Daarvoor heeft hij een beker, die de welwillende vrouw des huizes steeds vult met water. En de inhoud gooit Philip over de beestjes heen. Die het redelijk gelaten ondergaan. Een en ander tot groot vermaak van de omstanders, vooral een babietje.
Ze hebben hier geen waterleiding, maar wel een pomp die het water diep uit de grond oppompt. Elektriciteit hebben dus ze wel. Ruim genoeg voor een kleurentelevisie en een paar ventilatoren.
Het is hier heerlijk rustig. Ik heb volop de tijd om weer eens wat te lezen. Op Schiphol heb ik een boekje van Martin Rees gekocht: Just Six Numbers, over astronomie. Heel boeiend. En ik heb ook drie Discworld-boekjes gekocht; ik moet daar toch ooit eens aan geloven.
Na een paar dagen zijn we naar het huis van Soi gegaan, een zus van Lien. Dat is wat dichter bij Vientiane, maar niet veel. Het huis van Broer Soldaat was een simpel houten huis, met “muren” van vlechtwerk; het huis van Soi is een echt betonnen huis met heuse kamers.
Op de brommer
Ook bij Soi zijn er genoeg eenden en kippen. En een hond. Philip heeft ondertussen een waterpistooltje gekregen van Lien, en daarmee bestookt hij al die dieren. Hier reageren ze een stuk beter; ze fladderen regelmatig op. De hond blijft er gelukkig heel ontspannen onder, die wandelt gewoon weg. Terwijl Philip “wegwezen!” roept.
Het lijkt wel een kinderboerderij
Een andere zus van Lien is On. Zij woont in Vang Vien, en ze is ook een paar dagen op bezoek gekomen. Met haar kindertjes. Waaronder Noei. Philip en Noei sluiten al snel vriendschap. Ze rennen samen rond en halen soms zelfs kattekwaad uit.
Philip en Noei
Weer een paar dagen later gaan we naar Vientiane. Eindelijk kan ik weer eens aan het Internet. Dat heb ik helemaal niet gemist, dat valt me reuze mee. Ze zijn hier ook met de tijd meegegaan: de PC heeft slots voor allerlei soorten memory cards. Maar aargh, ik krijg de xD-kaart van mijn fototoestel er niet in! Gelukkig is er ook een USB-aansluiting. Zo kan ik toch nog een paar fotootjes uploaden voor dit blog.
Het is toch wat lastig om hier met Philip te wandelen. Hij vindt tuktuks geweldig! Elke keer als hij er eentje ziet wil hij instappen.
Philip houdt van tuktuks
Er is wel wat veranderd sinds de vorige keer dat ik hier was. Dat is alweer vier jaar geleden. De Talat Sao is de grote markt hier. Dat was altijd een rommelige markt met losse kraampjes in een grauw betonnen gebouw. Dat is nog steeds zo, voor een deel; maar er is nu ook een modern deel dat er keurig uitziet. Er zijn zelfs glazen deuren met het opschrift “Talat Sao Mall”. En een restaurantje waar je friet kan kopen. Het is nog steeds heel rommelig, dat zal wel typisch zuidoost-azië zijn.
dinsdag 25 maart 2008
Naar Laos
We zijn in Laos. Het was nogal een eind reizen, maar het is gelukt. Eerst met de auto naar opa en oma. Dat ging niet zo best; “ze” hadden de A4 bezaaid met files. Opa en oma brachten ons maar meteen naar Schiphol. Daar waren we toch nog mooi op tijd. We kwamen moeiteloos door de paspoortcontrole, maar bij de “veiligsheidscontrole” moesten we een fles water en de nieuwe pot haargel van Philip inleveren. De pakjes chocomel had ik nog gauw even opgedronken.
De piloot bracht ons netjes naar Bangkok International Airport. Hij deed er alleen wel lang over. Nouja, het is dan ook een heel eind. Het beviel Philip wel, hoewel hij regelmatig vroeg waar de piroot nou ergens was.
We besloten om meteen door te vliegen naar Laos. Nouja, meteen - we moesten meer dan 4 uur wachten. Hadden we mooi tijd om Soi te bellen. Maar Soi nam niet op. Dan maar Broer Soldaat, die nam wel op. Zodat een hele delegatie ons stond op te wachten bij het vliegveld van Vientiane.
De laatste vlucht was teveel voor Philip. Terwijl hij nog volop vrolijk rondrende in het vliegveld van Bangkok, viel hij in het vliegtuig naar Vientiane al gauw in slaap.
Vanaf Vientiane gingen we per pickup-truck naar het huis van Broer Soldaat. Lien, ik en twee kindertjes (waaronder Philip) voorin; de rest (waaronder oma en een baby) in de bak. Met paraplu's tegen de zon. Het zal tussen een half en een heel uur rijden zijn geweest. Per saldo waren we bijna een etmaal onderweg.
De piloot bracht ons netjes naar Bangkok International Airport. Hij deed er alleen wel lang over. Nouja, het is dan ook een heel eind. Het beviel Philip wel, hoewel hij regelmatig vroeg waar de piroot nou ergens was.
Bangkok International Airport
We besloten om meteen door te vliegen naar Laos. Nouja, meteen - we moesten meer dan 4 uur wachten. Hadden we mooi tijd om Soi te bellen. Maar Soi nam niet op. Dan maar Broer Soldaat, die nam wel op. Zodat een hele delegatie ons stond op te wachten bij het vliegveld van Vientiane.
De laatste vlucht was teveel voor Philip. Terwijl hij nog volop vrolijk rondrende in het vliegveld van Bangkok, viel hij in het vliegtuig naar Vientiane al gauw in slaap.
Vanaf Vientiane gingen we per pickup-truck naar het huis van Broer Soldaat. Lien, ik en twee kindertjes (waaronder Philip) voorin; de rest (waaronder oma en een baby) in de bak. Met paraplu's tegen de zon. Het zal tussen een half en een heel uur rijden zijn geweest. Per saldo waren we bijna een etmaal onderweg.
In de pickup-truck
Abonneren op:
Berichten (Atom)
