Onvermoede verbanden

Mijn werkgever heet ICT. Ik heb me ooit laten vertellen dat dat staat voor Industriële Computer Toepassingen. Dus niet eens Informatie en Communicatie Technologie.

Mijn vriendin komt uit Laos. Dat was onderdeel van het vroegere Indochina, samen met Vietnam en Cambodja.

Wat hebben die twee dingen nou met elkaar te maken?

Meer dan ik dacht. Vanochtend voerde ik een afspraak in in mijn web-based agenda. Daarbij kan ik in één keer de tijd en de omschrijving opgeven. Dus ik schreef zoiets als dit: 11:15-11:20 ICT bellen i.v.m. …. De afspraak werd netjes aangemaakt, op de juiste tijd. Maar tot mijn verbazing waren de letters ICT verdwenen!

Wat blijkt: ICT is een bestaande afkorting voor een tijdzone. De Indochina Time, UTC+7. Tegenwoordig beter bekend als Bangkok Time.

Vreemd genoeg werd de afspraak om 11:15 lokale tijd (UTC+1DST) aangemaakt in mijn agenda. Dus de tijdzone ICT wordt genegeerd. Hmm.

Boze vogels

Ik had vorige week ruzie met een paar vogels. Eentje viel me zelfs aan.

't Gebeurde allemaal op de Maasvlakte, midden op de containerterminal. Er is daar een kantoortje, en daar had ik een vergadering. Dus ik parkeerde mijn auto op het parkeerterrein naast dat gebouwtje. Ik dacht nog, wat doen al die vogels hier. Die zaten een beetje te zitten op een grindstrook die daar als afscheiding is aangebracht.

Vogels op het parkeerterrein

Toen ik uitstapte werd het me snel genoeg duidelijk. Ze hebben daar nesten gebouwd, en ze zitten hun eieren uit te broeden! 't Is natuurlijk niet een goede omgeving voor je babies, met al die herrie en luchtvervuiling enzo, maarja, ze moeten toch wat.

Vogelnestje

Een paar uur later vertrok ik weer. Ik sprak nog wat kalmerende woorden tegen de vogel die het dichtst bij mijn auto zat, maar het mocht niet baten. Paniek en gekrijs alom. En één van de aanstaande ouders wist me zelfs nog op mijn hoofd te raken terwijl ik instapte. 't Was maar een zacht tikje, maar de bedoeling was duidelijk: ik moest weg. Nu meteen. En neem die stinkende auto mee.

De auto staat te dicht bij de kraamkamer

Toch even werken

Maandag, aan het eind van de middag, stort ik in. Ik heb anderhalf etmaal zonder slaap overleefd, maar nu is het mooi geweest. Slapen. Gelukkig heb ik de hele week vrij, dus kan ik heerlijk nagenieten en uitrusten. Hoewel… Lien wil dat ik meehelp met het huishouden.

Dinsdagochtend voel ik me alweer een stuk frisser. En dan, om een uur of half tien, krijg ik een mailtje van kantoor…:

Als je uit Laos terug bent en je bent in de gelegenheid om ons bij te staan.... Bel dan even.

Overleggen met de collega's, of in opdracht van Lien stofzuigen en de was ophangen? De keus is gauw gemaakt. Ik bel naar kantoor. Er zijn nog een paar urgente probleempjes met Spidi. Het gevolg is dat ik woensdag om tien uur 's ochtends op kantoor zit.

Nutteloze fotoreportage

Ik hoef niet altijd nuttig of zelfs maar zinvol bezig te zijn.

Te Havens 2801 wordt gebouwd. Althans, dat zijn ze aan het voorbereiden. Er komt een of ander distributiecentrum. Jammer genoeg doen ze dat precies op de route van onze dagelijkse middagwandeling. Die hebben we dus moeten aanpassen. We kunnen ons nog net langs het hekwerk wurmen.

Op een gegeven moment besloot ik om de ontwikkeling van de bouwwerkzaamheden vast te leggen. Elke dag tijdens de middagwandeling maak ik een foto op een welgedefiniëerde plaats en in een welgedefiniëerde richting.

Natuurlijk lukt het niet om élke dag een foto te maken. In het weekend werk ik normaliter niet, en ik ga niet speciaal voor de foto naar kantoor. En soms regent het zo hard dat we niet gaan wandelen. En ik ben een weekje ziek geweest. En af en toe ben ik elders, op de Maasvlakte ofzo (daar zijn overigens ook leuke foto's te maken).

Storm in de haven

Woensdag waaide het. Het waaide zo hard dat het werk in de ECT Delta Terminal stilgelegd was. Want ook al heb je het daar over behoorlijk Serious Equipment - die enorme kranen moeten verankerd worden bij dergelijk weer. Anders waaien ze zo de plomp in.

Het gebeurt niet vaak dat een dergelijk vol-continu bedrijf een dagje stilgelegd wordt.

Stilstaande kranen, netjes op een rijtje

Lang verwachte bevalling op kantoor

Ik werk op kantoor al meer dan een half jaar aan Spidi. De klant gebruikte nog steeds de oude versie, terwijl de nieuwe versie al eind 2006 door onze voorgangers opgeleverd was. Daar zat een heleboel goed werk in, maar ook een heleboel niet goed. Die versie was dus niet geaccepteerd door de klant. Het heeft mij meer dan een half jaar gekost om alle bugs, incomplete functionaliteit en andere gekkigheden te corrigeren.

Eindelijk dan, afgelopen dinsdag, hebben we de nieuwe versie live gezet. Ik zat tot negen uur op de ECT Delta Terminal. Het ging bijna in één keer goed. Bijna. De voorgangers van de voorgangers hadden het database-beheer blijkbaar niet zo netjes gedaan. Er waren kennelijk met de hand extra autorisaties op tabellen gezet. Dat leverde wat problemen op. Gelukkig konden we hier uiteindelijk vrij makkelijk iets aan doen.

Maar woensdag uitslapen was er niet bij. De klant klaagde: de vakantieplanning werkte niet meer. Hoe kan dat nou? Dat werkte wel op de test-machine. Het werd uiteindelijk wéér laat, ik ging weer pas na negen uur naar huis.

Wat was er aan de hand? De prutsers hadden een veld in de database groter gemaakt. Maar dat ze hadden niet overal doorgetrokken. Dus nu werden 41 bytes gekopiëerd naar een buffer van 21 bytes. Tja, dan overschrijf je dus 20 bytes zomaar ergens in het geheugen. Of zelfs 100 keer 20 bytes, want er wordt vaak met groepen van 100 elementen gewerkt. Als je zomaar ergens in het geheugen gaat schrijven, dan kan er van alles gebeuren. Het kan het programma laten crashen (dat gebeurde dus op de operationele machine). Het kan geen enkele impact hebben (als dat stukje geheugen toevallig niet gebruikt werd); dat was kennelijk het geval op de testmachine. Maar het kan nog veel erger: er kunnen subtiele en onopgemerkte verminkingen aan de gegevens optreden. Dat merk je pas veeel later, als het te laat is, en zie dan nog maar eens te achterhalen hoe dat kwam.

Donderdag kon ik dus wel uitslapen. Nee hoor, ik kon eindelijk Philip weer eens naar de peuterspeelzaal brengen! En nu heb ik eindelijk weer eens tijd om me te scheren. Uiteraard belde net toen de klant om te melden dat er iets heel erg mis gaat. Maar toen ik dat een kwartier later zag, en terugbelde, bleek het reuze mee te vallen: hij had gewoon zelf een foutje gemaakt.

Philip in de peuterspeelzaal: paasei schilderen

Nog meer gepruts

Waarom maakt iemand een C-functie van 1561 regels? Is het een vorm van job protection (“ik ben de enige die dit snapt, dus niemand anders kan aan dit programma werken, dus ze kunnen me niet ontslaan”)? Of is het omdat ze nooit behoorlijk hebben leren programmeren? Laat ik het maar op het laatste houden. “Never attribute to malice that which can be adequately explained by stupidity.”

Een voorbeeld? Ok.

Ze willen bepalen of er onverwerkt aanbod is. Dus tellen ze eerst al het aanbod, dan tellen ze het verwerkte aanbod, en als er verschil tussen die aantallen is dan weten ze dat er onverwerkt aanbod is. Maar waarom zou je niet meteen gewoon het onverwerkte aanbod tellen? Hup, daar gaan ruim 20 regels weg.

Nog een voorbeeld? Tuurlijk. 't Wordt nu wel een beetje technisch, hoor.

Ze gaan 't een en ander opzoeken in de database, en wat ze vinden voegen ze toe aan een lijstje. Het vergt in dit geval ruim 60 regels code (van de 1561). Er zit een SQL-query in, en die ziet er er zo uit:

SELECT … FROM … WHERE … AND a.ownerid = :uvb_eigenaar;

(Die :uvb_eigenaar is één van de parameters. Ze voeren dit stukje meerdere keren uit, telkens met andere waarden in de parameters.)

Meteen daarna staat een vrijwel identiek stuk code. Dus weer ruim 60 regels. Het enige verschil is één deeltje van de SQL-query. Die ziet er nu zo uit:

SELECT … FROM … WHERE … AND a.ownerid = 1;

Nu hebben we dus 60 regels teveel. We kunnen namelijk ook een aparte functie maken, die we twee keer aanroepen: eerst met :uvb_eigenaar en dan met 1. We hebben dan weliswaar een nieuwe functie van ruim 60 regels, maar de originele functie van 1561 regels wordt zowat 120 regels korter. En als we die nieuwe functie nou ook nog een mooie naam geven, bv. get_onverwerkt_aanbod(), dan snappen we meteen wat 'ie doet, zonder dat we al die code hoeven te bekijken.

Ik kan nog genoeg andere voorbeelden geven, maar dat zal ik jullie niet aandoen.

Frustatie

Ik zit op kantoor. Een paar weken geleden heb ik versie 3.0.0 van Spidi opgeleverd. De klant is nu aan het testen. Soms bellen ze op, om een vraag te stellen, of een probleempje te melden. Zonet nog: “Frans, bij het overwerk van persoon 1212 van 3 maart is de SAP-datumcorrectie niet uitgevoerd”. Ojee. Dat is iets dat de prutsers mijn voorgangers niet helemaal goed en compleet hadden ingebouwd.

Zoek, zoek, waar zit dat ook alweer. In ieder geval in een stuk dat in C is geschreven. Ik hou wel van C. Fijne programmeertaal. Maar ook (of juist) in C kan je heel onleesbare code schrijven. Zie bijvoorbeeld The International Obfuscated C Code Contest.

Oja, 't zit in source file sap_interface.sc. In deze file staan 11 functies. Daarvan zijn er 6 die helemaal niks doen. Vroeger deden ze wel wat, maar 't is niet meer nodig. Normaal gesproken haal je dan die functies helemaal weg, maar alleen maar de functie leegmaken is natuurlijk voor de luie programmeur veel makkelijker. Want dan hoef je niet de aanroepen van die functies weg te halen. Prutsers.

Van de overige functies is er ééntje die er echt uitspringt. Functie uvb_verantwoording(). Die is 1561 regels lang (de hele source file is 1871 regels). Is dat erg, zo'n grote functie? Ja, dat is erg. Erg groot = erg onoverzichtelijk = erg grote kans op bugs en erg moeilijk aan te passen. Zoiets hoor je op te splitsen in een aantal kleinere functies. Prutsers.

Om een lang verhaal kort te maken (had ik maar de tijd om dat met die functie te doen… bah): ik ben niet blij. Ik moet eerst moed verzamelen. Een glaasje drinken, wat met een collega babbelen. Roene kijkt naar zijn iPod, en aan zijn gelaatsuitdrukking te zien is er iets niet helemaal in orde. Toen de accu van z'n iPod bijna op was heeft hij de verlichting van de display uitgezet. En nou blijft die uit, ook als je op de knopjes drukt. Maar als de verlichting uit is, dan kan je het scherm dus niet zien. Helemaal niet. De iPod is nu een spiegeltje. Hoe moet hij nou de verlichting weer aanzetten…? Mijn dag is weer goed. Zelfs bij Apple doen ze domme dingen.

Workaholic

Bah. Ik ben net een week ziek geweest, en net vandaag weer gaan werken. Normaal ga ik klimmen op vrijdagavond, maar ik voel me nog niet gezond genoeg daarvoor. En natuurlijk krijg ik vandaag mijn werk weer niet af. Dus wat doe ik? Ik ga weer veel te laat naar huis.

Pheilien belde net, van haar werk. Of ik al thuis ben, en of ik ga klimmen enzo. Nee, ik zit nog op kantoor. Ze vind dat ik Philip moet gaan ophalen en naar huis moet gaan. Gelijk heeft ze. Ik ga nu.

Paard en AGV

Bij de containerhavens op de Delta Terminal worden de containers op AGV's heen en weer gereden. Een AGV (automated guided vehicle) is een voertuig zonder chauffeur. De AGV's worden door computers bestuurd.

Ik vraag me dan altijd af hoe ze dat vroeger deden. Net zoals ik me wel eens afvraag hoe ze in de prehistorie eigenlijk konden klimmen, zo zonder klimschoentjes, (betrouwbare) touwen en karabiners enzo. En hoe de regio Haaglanden van de NKBV toen bijvoorbeeld de Rocksport organiseerde; nu rijden we in één dag naar zuid-Frankrijk, maar toen moesten ze dat hele eind lopend of op de rug van één of ander langzaam beest afleggen. En zonder te verdwalen, want TomTom bestond toen ook nog niet.

Maar ik dwaal af. Ik heb tijdens de afgelopen teammeeting maar eens mijn ideeën over de containerhavens van de middeleeuwen op papier gezet. Het is me alleen nog niet helemaal duidelijk hoe de paarden wisten waar ze heen moesten lopen. En hoe de containers van en op de boten geladen werden.

Werknemers in de IT zijn amateurs

Klussen in en om huis, wie kan het niet? Je hoeft niet een schildersopleiding te hebben om je kozijnen te schilderen. (Hmm - dat had ik vier jaar geleden al moeten doen. 't Komt er steeds niet van.) En wie kan niet zelf z'n nieuwe IKEA-meubeltje in elkaar zetten? Elektra en gas, da's al wat ingewikkelder, maar een beetje handige klusser kan ook daarmee een heel eind komen. Toch er is veel wat je eigenlijk niet mag doen. Als je in de meterkast wil gaan rommelen moet je al gauw officiëel gecertificeerd elektro-installateur zijn. Dat heeft een goede reden: het kan gevaarlijk zijn. Voor jouzelf, maar ook voor de overige bewoners van het pand.

Het is ook niet zo moeilijk om software te schrijven. Bijna iedereen kan wel een programmaatje maken. En vreemd genoeg zijn daar weinig of geen wettelijke regels of vereiste certificeringen voor. Veel van de mensen die in de IT werken zijn dan ook amateurs. Misschien hebben ze wel een cursusje of een zelfs heuse opleiding in de juiste richting gevolgd. Maar ook daar leer je helaas niet hoe je op verantwoorde manier software maakt. En dat is te merken. Men maakt er een rommeltje van.

Ik werk nu bij een bedrijfje waar we onderhoud aan oude software doen. Tien of meer jaar is oud in de snelle wereld van de IT. Eén van de centrale bedrijfskritische applicaties is zelfs al meer dan dertig jaar oud (en in COBOL geschreven, natuurlijk). In al die jaren zijn er heel wat verschillende mensen met al die software aan de gang geweest. Waaronder heel wat amateurs. En dat is te merken. Het is een rommeltje.

Deze week moest ik een triviale toevoeging aan een Windows-programma maken. Ik heb heel wat op mijn geachte voorgangers zitten schelden. Het is zo'n rommeltje dat het me veel te veel tijd en moeite kostte om uit te zoeken hoe en waar ik mijn wijzigingen moest doen. Het is een klein wonder dat ik in dat stuk code geen bugs heb gevonden. Dat zal wel komen doordat het functioneel gezien relatief simpel is. En het is al zó lang in gebruik dat eventuele bugs allang gevonden zijn.

Kort geleden kwam ik dit plaatje tegen. Ik denk dat ik elk individueel monster (ook die van part 2) wel eens tegen ben gekomen. Veel van hen meer dan ééns.

Skydiven met de collega's

Afgelopen donderdag zijn we met de collega's van RDS gaan skydiven. Binnenshuis. In een windtunnel, die ze op z'n kant hebben gezet. In Roosendaal helemaal.

Update: De foto doet 't nu.

We moesten ons allemaal in identieke overalls hijsen, en ook nog een helm en een bril opzetten. Zodat we op de foto's en video's nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn. Maar dat mocht de pret niet drukken. We kregen ook het zeer dringende advies om oordopjes in te doen. Want lucht die met zo'n tweehonderd kilometer per uur omhoog suist is nogal luidruchtig.

Voor we de lucht in mochten kregen we een briefing. Hoe we in en uit de tunnel moesten stappen, hoe we moesten liggen, wat de handsignalen van het begeleidende personeel betekenen.

Daarna mochten we elk twee keer anderhalve minuut vliegen. 't Was best wel grappig om eens te doen. Maar een paar minuutjes is te kort om het goed onder de knie te krijgen. In onderstaand filmpje kan je dan ook zien hoe ik een beetje onwennig de opstijgende luchtstroom uitspeel tegen de zwaartekracht. Als je goed kijkt dan zie je dat mijn gezicht helemaal uit model wordt geblazen. Mijn wangen worden omhoog geduwd, maar de bril-over-mijn-bril houdt mijn wangen weer tegen. En je kan ook niet even aan je neus kriebelen ofzo, want dan ben je direct uit balans en lig je op de grond. Althans, op het net van staalkabels.

ECT-feestje

ECT bestaat 40 jaar, en dat willen ze weten ook. Ze geven niet één feest, maar wel drie. 't Is ook een continu bedrijf, dus niet iedereen kan tegelijk gaan feesten. Of je moet het bedrijf een avond plus nacht stilleggen, maar dat ging ze kennelijk te ver.

Ze hadden toevallig een leuke feestlocatie beschikbaar: het Euromax-terrein. Die terminal is toch nog niet operationeel, dus daar hebben ze lekker de ruimte. En geen buren die klagen over de herrie.

Wij van RDS waren in eerste instantie uitgenodigd om in het weekend te komen feesten. Helaas bleek dat daar teveel mensen op hadden ingeschreven. Toen moesten wij van RDS naar de dinsdag. Daardoor haakte een aantal RDS-ers af, want een feestje doordeweeks is toch anders dan een feestje in het weekend.

Het was goed georganiseerd. Er stonden wegwijzers voor het laatste stuk van de route naar de feestlocatie. Dat was ook wel nodig, want die laatste kilometers zijn een soort niemandsland, een industrieterrein in aanbouw, in de regen. Maar dat ging dus prima. (De terugweg vinden was lastiger. Ik reed natuurlijk naar de verkeerde kant, verder het Euromax-terrein op. Stond ik opeens naast allemaal gigantische heavy duty containerverplaatsvoertuigen. Vergeleken daarmee heb ik maar een klein autootje.)

Maar eerst het feest. Ze hadden een enorme tent op het AGV-terrein (tussen de kadekranen en de stackerkranen) neergezet. En een tribune, zo bleek later. Want even na acht uur werd iedereen uitgenodigd om naar die tribune te gaan. Het was jammer dat het regende, maar de tribune was overdekt en er lagen mooie oranje dekentjes klaar. 't Zag er wel koddig uit; ik dacht even dat ik (weer eens) bij een bijeenkomst van boeddhistische monniken terecht gekomen was.

Er was een groot podium gebouwd, omzoomd door stapels containers en een AGV. En op de achtergrond een grote kadekraan. En dat alles in de stromende regen. (De foto's zijn niet echt razend scherp, maarja, het is dan ook een beetje moeilijk om in het donker te fotograferen. De flits komt niet zover.)

Uiteindelijk kwam de bovenbaas van ECT een toespraak houden. Dat deed hij dus in de stromende regen, en zonder paraplu ofzo. “Dat ik hier tien minuten in de regen sta weegt niet op tegen hoe jullie moeten werken.” Dat wisten de noeste arbeiders van de werkvloer wel te waarderen. De man die daarna een toespraakje hield (van de ondernemingsraad, als ik het goed onthouden heb) stak een paraplu op en werd dus uitgefloten.

Daarna begon de show. 't Was een mooie en indrukwekkende show. Met licht, allemaal leuke fonteintjes, video (zelfs videoprojectie op een scherm van water uit een fontein). Er was een breakdance-achtige dansshow (de Showroom Dummies op BAZ 2007 gaven een veel langere en betere show, maar dit was ook wel aardig - en bovendien was dit in de nog steeds stromende regen). Toen bleek dat de AGV er niet alleen maar voor het mooie bij stond. De kadekraan die achter het podium stond tilde een container op, kwam naar voren rijden en zette de container op de AGV. Die daar vervolgens een rondedansje mee mocht doen.

De show werd afgesloten met een uitgebreid en gigantisch vuurwerkspektakel. Daar heb ik geen foto's van kunnen maken, maar het was toch wel heel erg mooi.

ECT draagt ook groots aan een goed doel bij: in drie jaar geven ze 2,25 miljoen euro aan Generation R. (Als je op de foto klikt en heel goed kijkt dan kan je zien dat dat er echt staat.)

Na de show mochten we weer naar binnen, waar natuurlijk live muziek was. En we konden op het eten aanvallen (eindelijk - Lien was al bijna van haar graat gevallen).

Allemaal feestjes

Ik heb het maar druk. Afgelopen dinsdag vliegeren met de collega's. Gisteren het jaarfeest van mijn werkgever. En over twee weken viert ECT dat ze veertig jaar bestaan. Binnenkort nóg een uitje met de collega's van RDS. Tussendoor allerlei verjaardagen. Zo kom ik toch helemaal niet aan klimmen toe?!

Lekker eten op het ICT-jaarfeest

Vliegeren met de collega's

Vandaag hadden we weer een ‘ICT Account Meeting’. We gingen dit keer vliegeren op het strand van Scheveningen. We moesten tussen 17:45 en 18:00 verzamelen bij een strandtent. Naief als ik ben dacht ik dat ik dat makkelijk in een uurtje kan rijden vanaf Pernis. Nou, om vier uur ’s nachts lukt dat heus wel, maar in de spits, met regen, niet. Gelukkig was ik niet de enige die niet helemaal op tijd was. Toen ik zo ongeveer om half zeven binnen kwam wandelen zei een juffrouw net dat ze over drie minuten wilde beginnen. Prima timing, dus.

De weergoden waren ons gunstig gezind. Tijdens het vliegeren was het perfect weer voor vliegeren: behoorlijk wat wind en geen regen. En net toen we gestopt waren ging het regenen. Het was ook niet te warm, en dat is wel prettig, want het is hard werken. Die vliegers hebben namelijk behoorlijk wat trekkracht. De grootste vlieger, waar we op ’t laatst mee speelden, kon ons moeiteloos over het strand slepen.

Klik hier om de andere foto’s te bekijken.

Nieuwe kantine

We hadden een redelijke kantine bij Havens 2801. Je kon er rond lunchtijd niet alleen een boterhammetje met kaas krijgen, maar ook spul uit de frituur en zelfs complete warme maaltijden. Het was ook nog betaalbaar. Maar het bedrijf dat de kantine uitbaatte vond de lokatie kennelijk niet meer zo interessant. Ze zijn eind juni vertrokken. De laatste weken merkten we dat het echt een aflopende zaak was. Het assortiment werd steeds beperkter, de borden werden vervangen door papieren bordjes, en het metalen bestek moest plaats maken voor plastic bestek. Maar kennelijk hadden ze ook nog het één en andere liggen dat op moest. Zo gingen ze een paar keer zomaar ijsjes uitdelen.

Het nieuwe bedrijf wil niet herinnerd worden aan het verleden. Ze nemen geen halve maatregelen; ze zijn voortvarend begonnen met de sloop. Binnen een week is onze kantine van binnen helemaal afgebroken.

Gelukkig hoeven we niet elke dag boterhammetjes van thuis mee te nemen. Er is namelijk al een nieuwe kantine! Maar ik vind het niet echt een vooruitgang. Er is minder ruimte, er zijn geen zitplaatsen, het tocht er, en de isolatie laat ook te wensen over. Maar ik zal niet al te veel klagen. Het assortiment is acceptabel. En met het nieuwe bedrijf is er ook nieuw personeel gekomen. Er zijn collega's die dat wel een vooruitgang vinden.

Nog even iets anders. Er is een grasveldje tussen de oude kantine en het kantoor waar ik werk. Daar lopen konijntjes. (Die lieten zich overigens niet zien toen ik er een paar weken geleden toevallig met Philip was.) Nou ben ik hier pas een paar maanden geleden gestationeerd, dus ik heb de kerst hier nog niet meegemaakt. Ik weet dus niet of de konijntjes dan door het cateringbedrijf op het menu worden gezet. Maar dat risico c.q. die kans bestaat nog steeds, want het oude bedrijf heeft de konijntjes niet meegenomen.

Cobol krassen

Na het Euromax-debacle bij Frog ben ik, nu alweer zo'n anderhalve maand geleden, bij RDS terechtgekomen. RDS is een zusterbedrijf van mijn eigen werkgever, ICT. RDS doet het onderhoud van de software voor de ECT-terminals, onder meer de Delta Terminal op de Maasvlakte en (sinds een half jaar) de Home Terminal. Vanuit mijn werkplek in Pernis kijk ik uit op de Home Terminal, dat is leuk. Leuker in ieder geval dan het uitzicht bij Frog: een Utrechtse nieuwbouwwijk.

Zo zit ik dus nog steeds in de software voor containerterminals. Voorlopig werk ik aan de Home Terminal. Jammer genoeg is dat niet echt software om equipment aan te sturen, 't is meer administratieve software. En het is oude software. Heel oude software. De centrale applicatie is al meer dan dertig jaar geleden gemaakt. En dus in een taal geschreven die in die tijd gangbaar was voor administratieve software...: Cobol. Andere delen zijn in Pascal geschreven. Op VMS. De servers waren ooit VAXen, maar die hebben ze gelukkig vervangen door Alpha's.

De afgelopen zes jaar heb ik m'n werk vooral in Java gedaan. Soms JavaScript, C++, C of C#. In ieder geval redelijk hedendaagse talen (jawel, C is ook nog een hedendaagse taal). Op Windows, en soms Linux. Nou, dan is Cobol en VMS toch wel iets heel anders. 't Is weer eens wat -ehm- nieuws. Ik heb ooit stage gelopen bij IBM (op de kop af twintig jaar geleden), en daar heb ik een paar programma's gemaakt in PL/1. Dat is ook al zo'n dino-taal, maar Cobol is nog weer een stapje primitiever.