Nieuwe bedden

Begin december was ons bed verdronken. Sindsdien kampeerden we al improviserend in de slaapkamer. We hadden nog een oud matras dat net te kort is voor mij, en het matras van Philip z'n babybed dat zelfs voor Pheilien te kort is, en de verlengdelen van Philip z'n nieuwe bed.

Kamperen in de slaapkamer

't Is eventjes leuk om zo te slapen, hoor, maar na een paar weken gaat het vervelen. Het slaapt ook niet echt ideaal. Maar een beetje bed gaat heel wat jaartjes mee, dus voor de keuze van een nieuw bed gingen we niet over één nacht ijs. Je snapt hoe blij we waren dat het vorige week een paar nachten achter elkaar lekker vroor. Eindelijk konden we een bed kopen. Dus afgelopen zondag gingen we naar de Ikea.

We waren met z'n tweeën: Philip en ik. En dat was een beetje te weinig om twee keer een bedbouwpakket van circa 200 x 100 x 40 cm en 67 kg op te tillen. Dus de hulp van broer Jaap werd ingeroepen. Kon ik mooi ook eens even de laadcapaciteit van een Prius testen. We moesten twee keer rijden, want er paste maar één bouwpakket tegelijk in. Maar gelukkig is de Ikea niet ver van huize Rijstveld, zodat er al gauw twee bouwpakketten in de huiskamer stonden.

Broer Jaap ging weer naar huis, want hij had meer te doen. Philip en ik moesten zelf de bedden naar boven tillen en in elkaar zetten. Gelukkig is dat geen probleem als je de juiste spulletjes en de juiste vaardigheden in huis hebt.

Hijsconstructie

(De NKBV is bezig de structuur van de opleidingen sportklimmen te vernieuwen. In de opleiding oude stijl kreeg ik als aanstaande AKI, en later KI, met een heleboel leuke touwtechnieken te maken. Takeltjes, bijvoorbeeld. Maar voor een SKI3-in-opleiding, in de nieuwe stijl, liggen de accenten heel anders. Hoe een ‘Sportkliminstructeur, Niveau 3’ ooit z'n bed in z'n slaapkamer krijgt is mij een raadsel.)

Voor een Ikea-bouwpakket viel het doe-het-zelf-gehalte reuze mee. Ik hoefde eigenlijk alleen maar de poten eronder te schroeven. Dus al gauw stond het eerste bed in vol ornaat op z'n plek. Philip stelde voor dat hij de laatste controles uitvoerde, en alles bleek te werken.

Integratietest

Niet veel later was het tweede bed ook opgehesen en in elkaar gezet. Eindelijk konden we weer goed slapen. Alleen nu wil Philip ook een bed met afstandsbediening.

6a+ ploeteren, 6c zoef zoef

Vrijdag moest er weer geklommen worden, natuurlijk. Eerst even inklimmen. Dan stuur ik Pascal een 6a+ in. Dat moet hij wel kunnen. Maar hij ploetert en hij stuntelt, hij komt er niet doorheen. Wat krijgen we nou? Het is zo eenvoudig, dat zie je van beneden zo! Gewoon daar even oplopen, dan daar uithangen, enz. Pascal moppert: 't is een sloper, de wand is glad, 't is zwaar, enz.

Daarna ga ik erin. De waardering klopt wel: de instap en de eerste meters zijn 6a+. Dan kom ik bij het stukje waar Pascal ging klungelen. Hmm, 't is inderdaad een sloper. Maar ik kan er goed aan hangen. De wand is inderdaad glad, ik kom wel omhoog maar 't is met veel krachtsvertoon en niet mooi. Ik sta met één voet op de sloper, helemaal uit balans. Ik kom nauwelijks verder, en even later hang ik in het touw. Ik moet toegeven dat Pascal terecht mopperde. Ik probeer het nog een paar keer, maar het lukt steeds net niet.

Een half uurtje later lukt het wel, na de pauze en met wat tips van Nans. Na de sleutelpassage blijft het een lastige route, de plus in de 6a+ is wel heel dik verdiend.

Nou doe ik niet aan goede voornemens. Als je wil stoppen met roken dan moet je gewoon stoppen en niet op de magische datum van 1 januari wachten. Maar ik heb wel een streven: ik wil dit jaar een 7a helemaal vrij klimmen. En dat lukt niet zomaar, daar moet je wel wat voor doen. Dus ik ga voorlopig elke keer dat ik ga klimmen een 6c doen.

Ondertussen had ik een nieuwe 6c gezien. Dus hup, erin. En ik kom met maar één bloc boven! Later probeert Harry 'm ook, en hij heeft er aanzienlijk meer moeite mee. Achteraf blijkt waarom: hij gebruikte de zijwand niet, ik wel. Die hoort er gewoon bij, volgens mij en volgens anderen. Maar de volgende keer zal ik 'm zonder zijwand proberen.

Loes wil niet meer met me praten

Loes wil niet meer met me praten. Ze negeert me verder niet, hoor: ze doet nog steeds alles wat ik van haar wil. Maar ze zegt niks meer tegen me. En dat is toch wel even wennen, vooral als ik haar suggesties goed kan gebruiken. Een tijdje geleden had ik al besloten om geen geld meer aan Loes te besteden. Misschien dat het daarmee te maken heeft.

Wie is Loes? Loes is eigenlijk Lucy. Ze is de vriendelijke vlaamse stem in mijn TomTom. En die TomTom, daar komt dus opeens geen geluid meer uit. Ik besteed geen geld meer aan mijn TomTom, omdat mijn nieuwe auto straks een ingebouwd navigatiesysteem heeft. Een paar maanden geleden was mijn abonnement op de verkeersinformatie afgelopen, en dat heb ik niet verlengd. Nou vind ik tien euro per maand ook wel wat veel, dus misschien had ik het sowieso niet verlengd. En normaliter had ik ondertussen ook een nieuwe kaart gekocht, maar dat doe ik dus ook niet.

Happy New Year

't Is weer zover. Er is weer een jaar voorbij. En een nieuw jaar is begonnen. Veel is hetzelfde gebleven, maar er is ook genoeg veranderd. Philip wordt steeds groter en kan steeds meer. Lien kan steeds beter Nederlands praten. Ik kan steeds moeilijkere routes klimmen.

We vierden oud en nieuw weer bij Esther, met de klimmers. Er waren minder mensen dan vorig jaar. De een was met haar nieuwe vriendje in Amsterdam, de ander moest werken, weer anderen zaten op een portaledge die ergens aan een bigwall hing. Het was wel weer gezellig. En er was meer dan genoeg (teveel?) champagne.

Onze vaste en deskundige vuurwerkinkoper Rémy was er niet. Hij moest werken (misschien mocht hij op z'n werk een paar granaten werpen, ofzo). Akshay had zijn taak overgenomen. Hij had een mooi pakket gekocht, vol met van die artilleriebuizen. En had hij een kleutervriendelijk pakket voor Philip gekocht. Sterretjes en party poppers en dergelijke. Al vanaf tien uur vroeg Philip zo ongeveer elke tien minuten of hij nou eindelijk eens zijn vuurwerk mocht afsteken.

Op nieuwjaarsdag was er natuurlijk onze traditionele nieuwjaarsduik. De opkomst was bedroevend laag. De een was nog een beetje ziek, de ander ziet het niet als traditie maar als sleur, en sommigen hebben zelfs helemaal niks van zich laten horen. Er gingen maar drie mensen het water in: Esther, Loek en ik. Verder waren alleen Pascal en Nans er, voor het fotografisch bewijsmateriaal.

Plons en brr

© nanske

Ik vind dat je kopje onder moet gaan, en dat heb ik de voorgaande jaren dan ook altijd gedaan. Maar zoals elke keer twijfelde ik, want het lijkt zo koud. Enfin, we renden het water in, en voor ik het wist riep ik “kom op Loek, kopje onder!” En hij deed het ook nog! Verdorie, toen moest ik ook wel. Maar zoals altijd viel het reuze mee.

Speelgoed voor in de auto

Een collega had een Nintendo DS, maar hij merkte dat hij er eigenlijk nooit mee speelde. Hij wilde ervan af, en hij dreigde 'm op marktplaats.nl ofzo te zetten. Toen moest ik 'm dus wel kopen. Ik dacht: leuk voor Philip, tijdens een lange autorit ofzo. En inderdaad, Philip is heel enthousiast. Hij wil vooral Mario Hollen en Mario Kart spelen.

Meteen vanaf het begin leerde ik Philip dat hij er alleen in de auto mee mag spelen. Nou vind het ook weer niet zo hard nodig om regels absoluut te handhaven. Ik woon toch in gedoogland Nederland. Zo gebeurt het wel eens dat de Nintendo tijdens een autorit niet beschikbaar is, omdat 'ie thuis is. Dan mag Philip soms thuis eventjes spelen, ter compensatie van de geleden immateriële schade.

Maar verder handhaaf ik de regel redelijk strak. Dus als Philip zomaar thuis vraagt of hij heel eventjes met de Intendo mag spelen, dan is mijn antwoord nee. En ter toelichting vermeld ik dat hij immers niet in de auto zit.

Dus wat doet Philip? Hij gaat op zijn vierwieler zitten. “Nu zit Philip in de auto, nu mag ik Intendo spelen!”

In de auto mag Philip wel spelen