Ik ga alweer heel wat jaartjes elk voorjaar en elk najaar een weekje klimmen in het zuiden van Frankrijk of daaromtrent, met mijn klimvriendjes uit Den Haag. We noemen dat de Rocksport. Maar het is me alweer twee jaar niet gelukt om daar iets over te schrijven op dit blog. Ik heb 't wel geprobeerd, maar er kwam niks leuks uit mijn toetsenbord. Laat ik nu weer eens een poging wagen.
Het reisdoel was dit najaar de Ardeche, waar iedereen voorbij rijdt over de Autoroute du Soleil. Jan, de organisator, had een goed uitgeruste gite gehuurd, vlakbij Privas. En in zijn wervende verhaaltje op de website van de NKBV-regio had hij nog enthousiast geschreven dat het er zo´n twintig graden is overdag, en dat de klimgebiedjes aan riviertjes liggen. De zwemkleding moest dus mee.
Maar ik moet bij het begin beginnen. Afgelopen voorjaar waren we naar de Ecrins, en dat was een geslaagde Rocksport. Fijne rotsen, goed weer, gezellige reisgenoten enzo. Maar ik had, zoals meestal, vrouw en kind thuis gelaten. En die vonden dat toch niet zo leuk. Dus dit najaar besloot ik om ze weer eens mee te nemen. Ik had ze één keer eerder meegenomen. Toen had een andere klimmer ook zijn aanhang (vrouw en baby) meegenomen. Dat was leuk voor mijn aanhang; zo bleven ze niet helemaal alleen achter op de camping.
Dit najaar was er verder geen aanhang. Ik hoopte daarom dat het huisje waar we gingen logeren zo´n beetje op loopafstand van een stadscentrumpje ofzo zou zijn. Want ik kan ze niet zo goed meenemen naar de rotsen, en ze de hele week in een afgelegen hutje laten zitten is ook niet leuk.
Tot zover de inleiding van deze inleiding.
Er waren weinig deelnemers. Er zouden meer mensen mee gaan, maar de één kon op het laatst geen vrij krijgen, de ander had een ziek familielid, en nog zo wat. Er bleven maar zeven klimmers over.
Ik reed in mijn eigen auto, met vrouw en kind, en de anderen gingen in een busje. Het busje was zaterdagochtend vertrokken, zodat ze zaterdagavond bij de gite waren aangekomen. Ik vertrok zaterdagavond en reed de hele nacht door op een kopje koffie en een blikje red bull. Zondagochtend kwamen we helemaal gaar in Privas aan. Waar bleek dat de gite niet op het adres was dat ik op de website van de gite gevonden had.
Na betere bestudering van de website vond ik gelukkig al gauw een ander adres. Althans, een groene stip op een kaartje. De in mijn auto ingebouwde navigatiemachine kende geen straten aldaar, maar het navigatieprogramma van Google Maps wel. Ik stelde de bestemming in, en Google Navigate ging mij enthousiast begeleiden. Het bleek al gauw dat de gite ietwat afgelegen lag. Ik moest al na een paar kilometer van de brede asfaltweg af. De weggetjes werden steeds kleiner, steiler en hobbeliger, tot het niet veel meer was dan een bergpaadje dat maar net breed genoeg was. De breedte (c.q. het gebrek daaraan) was niet het grootste probleem. Ook de steilte lukte nog wel. Maar de keien werden toch echt wel een probleem. Ik vreesde elk moment dat de auto vast zou lopen. Een Prius is echt niet een terreinwagen. Vrouwlief werd ook steeds zorgelijker - en dan druk ik me heel voorzichtig uit.
Uiteindelijk besloot ik maar om Jan te bellen. Ja, ik moest een klein weggetje hebben, met twee strookjes asfalt, voor elk wiel één, en wat gras ertussen. Nou, ik zag geen gras, en al helemaal geen asfalt, dus toen wist ik vrij zeker dat ik verkeerd zat. Het lukte om nog een klein stukje door te rijden, en toen kon ik omdraaien. Na nog een paar keer met Jan te hebben gebeld vond ik uiteindelijk de gite.
De gite lag dus écht wel afgelegen! Eerst een slingerweg vanuit Privas, de bergen in. Na heel wat kilometers en een aantal gehuchten een kleine (maar nog goed berijdbare weg) op. Na drie kilometer kwam het kleine weggetje waar Jan het over had. Dat slingerde zich nog eens drie kilometer de berg op, en toen pas kwamen we bij de gite aan. Het uitzicht was wel erg mooi, maar afgezien van een paar zendmasten was er daar werkelijk helemaal niets, en ook niets in de buurt. Vrouwlief was na een nacht in de auto al niet meer zo lief, en met het vooruitzicht van een week alleen met een kind in een afgelegen hutje vreesde ik voor een ernstige relatiecrisis. Gelukkig had ik de Wii meegenomen, zodat er nog enig vermaak was (in ieder geval voor zoonlief). En na een paar dagen was haar humeur al een stuk verbeterd (vooral omdat ze haar slaaptekort prima kon inhalen, denk ik). Om de pijn te verzachten besloten we uiteindelijk wel om een dag eerder terug te gaan.
zaterdag 22 oktober 2011
vrijdag 21 oktober 2011
Happie-boekje
Donderdagavond laat, in Frankrijk, bij de McDonalds. Philip krijgt een kadootje bij zijn eten: een pak kwartetkaarten. Maar dat kadootje wilde hij niet hebben, hij wilde het ruilen. Ik legde hem uit dat hij dan naar een McDonalds-dame moest lopen en "changé" moest zeggen. Zo gezegd, zo gedaan, en met succes: hij kwam terug met een soort tekenboekje met invulspelletjes. Incusief potloodje.
Vrijdagavond, thuis. Philip zit op de bank met zijn tekenboekje. Hij heeft het over zijn happie-boekje. Ik dacht nog, waarom noemt hij 't nou zo. Ach, bij de McDonalds neem je hapjes van je eten, dus dat zal 't wel zijn. Maar toen zei Philip dat dat op zijn boekje stond. Eh? Hoe heeft hij het voor elkaar gekregen om bij een McDonalds in Frankrijk een boekje met een nederlandse tekst op de voorpagina te krijgen? Vol trots liet hij zien dat hij het goed gelezen had, en er stond inderdaad happy op. De kindermaaltijd van McDonalds heet immers ook het happy meal.
Vrijdagavond, thuis. Philip zit op de bank met zijn tekenboekje. Hij heeft het over zijn happie-boekje. Ik dacht nog, waarom noemt hij 't nou zo. Ach, bij de McDonalds neem je hapjes van je eten, dus dat zal 't wel zijn. Maar toen zei Philip dat dat op zijn boekje stond. Eh? Hoe heeft hij het voor elkaar gekregen om bij een McDonalds in Frankrijk een boekje met een nederlandse tekst op de voorpagina te krijgen? Vol trots liet hij zien dat hij het goed gelezen had, en er stond inderdaad happy op. De kindermaaltijd van McDonalds heet immers ook het happy meal.
zaterdag 5 februari 2011
Waar komen mensen vandaan?
Vanochtend zat ik op de bank, rss feeds te lezen op mijn mobieltje. Op één van mijn favoriete blogs stond een artikel met een “artist's impression” van een botsing tussen twee planeten. Die liet ik aan Philip zien, en ik legde uit dat de maan zo ontstaan is. En dat de buitenkant van de aarde toen zo heet was geworden dat alles helemaal gesmolten was.
Enigszins bezorgd vroeg Philip of dat vandaag gebeurd was. Nee hoor, dat is heel lang geleden gebeurd. Toen waren er nog geen mensen, zelfs geen diertjes. Dat luchtte Philip weer een beetje op. Waarop hij de volgende vraag stelde: Maar waar komen de diertjes dan vandaan?
Tja, abiogenesis, evolutie en zo, leg dat maar eens even uit aan een jongetje van zes jaar. Ik vertelde dat dat nogal een ingewikkeld verhaal is, en dat ik het best wel wilde vertellen, maar dat ik dat wel zou doen als hij wat ouder is. Ok, zei Philip, … ga je dat dan morgen uitleggen?
Enigszins bezorgd vroeg Philip of dat vandaag gebeurd was. Nee hoor, dat is heel lang geleden gebeurd. Toen waren er nog geen mensen, zelfs geen diertjes. Dat luchtte Philip weer een beetje op. Waarop hij de volgende vraag stelde: Maar waar komen de diertjes dan vandaan?
Tja, abiogenesis, evolutie en zo, leg dat maar eens even uit aan een jongetje van zes jaar. Ik vertelde dat dat nogal een ingewikkeld verhaal is, en dat ik het best wel wilde vertellen, maar dat ik dat wel zou doen als hij wat ouder is. Ok, zei Philip, … ga je dat dan morgen uitleggen?
zaterdag 10 juli 2010
Nieuwe stofzuiger
Een maand geleden waren de stofzuigerzakken op. Ik moest dus nieuwe stofzuigerzakken kopen. Maar de stofzuiger in kwestie begon al aardig uit elkaar te vallen, na een jaar of tien trouwe dienst en mishandeling. En die stofzuigerzakken zijn ook niet goedkoop, dus als ik dan nieuwe zakken koop, dan wil ik ze ook allemaal opmaken. Dat duurt nogal lang, gezien de frequentie van stofzuigen in huize Rijstveld.
Het alternatief is natuurlijk dat ik een nieuwe stofzuiger koop. Ik zat al een tijdje verlekkerd te kijken naar stofzuigerzakloze stofzuigers. Een Dyson, bijvoorbeeld. Nu deed zich eindelijk de ideale smoes voor om zo'n ding te kopen.
Maarja, zelfs zo'n mooie Dyson verplaatst alleen maar lucht van de zuigmond naar een uitlaatrooster, en stuurt het stof naar het stofreservoir. Je moet zelf de zuigmond langs alle stoffige plaatsen bewegen. En dat is niet een favoriete bezigheid in huize Rijstveld.
Toen herinnerde me ik de Roomba. Dat is een ufo-vormige robot die zelfstandig door de kamer heen en weer rijdt en het stof opeet.
Het instapmodel, de 520, kost driehonderd euro. De duurdere modellen zijn niet echt anders, maar die hebben extra snufjes. Zoals een programmeerbare timer, een afstandsbediening en virtuele muren. Daar betaal je dan een paar honderd euro voor.
't Is dus niet een goedkoop ding, en daar moet je toch wel even over nadenken. Na circa drie seconden nadenken besloot ik dat ik er een wilde hebben. De extra snufjes vond ik overbodig en te duur, zodat ik een paar muisklikken later het instapmodel besteld had.
Ik heb 'm ondertussen drie weken in huis, en ik kan zeggen dat ik tevreden ben. Het resultaat is in orde. Het apparaat kan natuurlijk niet overal komen, maar wel op veel plekken waar ik zelf niet makkelijk kon komen. Zoals onder bedden, onder kastjes en onder de bank. De hoeveelheid stof die 'ie telkens weet te vinden is indrukwekkend.
Stofzuigen is makkelijk geworden, vooropgesteld dat de te zuigen kamer enigzins opgeruimd is. Als de kamer vol ligt met kleine speelgoeddingetjes, losse draden of allerlei andere rommel dan kan de Roomba niet optimaal werken. Dus de kamers van huize Rijstveld zijn tegenwoordig een stuk opgeruimder dan vroeger. Ik voel me nu ook meer een manager dan een arbeider: vroeger moest ik zelf stofzuigen, nu zorg ik dat de robot het werk kan doen.
Hij maakt wel meer geluid dan ik gehoopt had. Je gaat niet lekker een boekje lezen of een goed gesprek voeren terwijl de Roomba in dezelfde kamer aan het werk is. Ik heb niet eens geprobeerd om hem 's nachts de huiskamer te laten vegen.
Het apparaat zoekt z'n weg door de kamer door een willekeurige kant op te rijden totdat 'ie ergens tegenaan botst. Dan gaat 'ie een andere willekeurige kant op. Doe dat lang genoeg en dan heb je, statistisch gezien, de hele kamer wel gehad. De Roomba bepaalt zelf hoe groot de kamer ongeveer is en leidt daaruit af hoe lang 'ie moet werken.
Iemand vroeg hoe lang de Roomba in de praktijk bezig is met een kamer. Mijn indruk was dat 't meestal tussen één en drie kwartier was. Ik heb het maar eens getimed, en toen bleek dat de slaapkamer (ca. drie bij vier meter, dus 12 m2) zowat een uur kostte, terwijl de kamer van de kleuter (zowat 3,5 bij 2,5 meter = zowat acht m2) in een minuut of tien klaar was.
Het doet er voor mij niet echt zoveel toe hoe lang 't duurt. Ik zet 'm aan het werk en dan ga ik iets anders doen. Als hij klaar is dan zoekt 'ie zelf zijn oplaadstation op.
De Roomba is snugger genoeg om niet van de trap te vallen. Ik heb 'm zelfs op de bank aan het werk gezet. Hij was meer bezig met zich los te wurmen uit de hoekjes dan met stofzuigen (het resultaat was dan ook niet zo geweldig), maar hij gaf niet meteen op en hij viel er niet vanaf.
Er werd ook gevraagd hoe de poezen erop reageren. Nou, dat viel me wel mee. Ze blijven wel uit de buurt, maar ze reageren niet zo panisch als op de gewone stofzuiger. Op youtube zijn diverse filmpjes te zien waarbij er een poes bovenop een rondrijdende Roomba zit. Zoveel vertrouwen hebben mijn poezen niet, en ik denk niet dat het ooit zover komt. Maar echt bang zijn ze ook niet.
Het alternatief is natuurlijk dat ik een nieuwe stofzuiger koop. Ik zat al een tijdje verlekkerd te kijken naar stofzuigerzakloze stofzuigers. Een Dyson, bijvoorbeeld. Nu deed zich eindelijk de ideale smoes voor om zo'n ding te kopen.
Maarja, zelfs zo'n mooie Dyson verplaatst alleen maar lucht van de zuigmond naar een uitlaatrooster, en stuurt het stof naar het stofreservoir. Je moet zelf de zuigmond langs alle stoffige plaatsen bewegen. En dat is niet een favoriete bezigheid in huize Rijstveld.
Toen herinnerde me ik de Roomba. Dat is een ufo-vormige robot die zelfstandig door de kamer heen en weer rijdt en het stof opeet.
Roomba (overgenomen van www.roomba.nl)
Het instapmodel, de 520, kost driehonderd euro. De duurdere modellen zijn niet echt anders, maar die hebben extra snufjes. Zoals een programmeerbare timer, een afstandsbediening en virtuele muren. Daar betaal je dan een paar honderd euro voor.
't Is dus niet een goedkoop ding, en daar moet je toch wel even over nadenken. Na circa drie seconden nadenken besloot ik dat ik er een wilde hebben. De extra snufjes vond ik overbodig en te duur, zodat ik een paar muisklikken later het instapmodel besteld had.
Ik heb 'm ondertussen drie weken in huis, en ik kan zeggen dat ik tevreden ben. Het resultaat is in orde. Het apparaat kan natuurlijk niet overal komen, maar wel op veel plekken waar ik zelf niet makkelijk kon komen. Zoals onder bedden, onder kastjes en onder de bank. De hoeveelheid stof die 'ie telkens weet te vinden is indrukwekkend.
Stofzuigen is makkelijk geworden, vooropgesteld dat de te zuigen kamer enigzins opgeruimd is. Als de kamer vol ligt met kleine speelgoeddingetjes, losse draden of allerlei andere rommel dan kan de Roomba niet optimaal werken. Dus de kamers van huize Rijstveld zijn tegenwoordig een stuk opgeruimder dan vroeger. Ik voel me nu ook meer een manager dan een arbeider: vroeger moest ik zelf stofzuigen, nu zorg ik dat de robot het werk kan doen.
Hij maakt wel meer geluid dan ik gehoopt had. Je gaat niet lekker een boekje lezen of een goed gesprek voeren terwijl de Roomba in dezelfde kamer aan het werk is. Ik heb niet eens geprobeerd om hem 's nachts de huiskamer te laten vegen.
Het apparaat zoekt z'n weg door de kamer door een willekeurige kant op te rijden totdat 'ie ergens tegenaan botst. Dan gaat 'ie een andere willekeurige kant op. Doe dat lang genoeg en dan heb je, statistisch gezien, de hele kamer wel gehad. De Roomba bepaalt zelf hoe groot de kamer ongeveer is en leidt daaruit af hoe lang 'ie moet werken.
Iemand vroeg hoe lang de Roomba in de praktijk bezig is met een kamer. Mijn indruk was dat 't meestal tussen één en drie kwartier was. Ik heb het maar eens getimed, en toen bleek dat de slaapkamer (ca. drie bij vier meter, dus 12 m2) zowat een uur kostte, terwijl de kamer van de kleuter (zowat 3,5 bij 2,5 meter = zowat acht m2) in een minuut of tien klaar was.
Het doet er voor mij niet echt zoveel toe hoe lang 't duurt. Ik zet 'm aan het werk en dan ga ik iets anders doen. Als hij klaar is dan zoekt 'ie zelf zijn oplaadstation op.
De Roomba is snugger genoeg om niet van de trap te vallen. Ik heb 'm zelfs op de bank aan het werk gezet. Hij was meer bezig met zich los te wurmen uit de hoekjes dan met stofzuigen (het resultaat was dan ook niet zo geweldig), maar hij gaf niet meteen op en hij viel er niet vanaf.
Er werd ook gevraagd hoe de poezen erop reageren. Nou, dat viel me wel mee. Ze blijven wel uit de buurt, maar ze reageren niet zo panisch als op de gewone stofzuiger. Op youtube zijn diverse filmpjes te zien waarbij er een poes bovenop een rondrijdende Roomba zit. Zoveel vertrouwen hebben mijn poezen niet, en ik denk niet dat het ooit zover komt. Maar echt bang zijn ze ook niet.
nanske zet zich in voor anderen
Als nanske iets van je wil, dan kom je dat heus wel te weten. Zelfs als het niet om haarzelf gaat.
Ik heb een paar weken geleden een Roomba gekocht. En dat heb ik de hele wereld laten weten via twitter:
Binnen een paar uur had nanske het ontdekt:
Daarna bleef het een tijdje rustig. Tot gisteravond. Toen twitterde ze (terwijl ze in de klimhal had moeten zijn):
en vlak daarna
Ik was wel in de klimhal, dus ik was niet meteen in staat om te reageren. En vanochtend moest ik uitslapen en boodschappen doen enzo. Dus wat gebeurde er vandaag, zo rond een uur of één 's middags? Ik kreeg een smsje van nanske:
Ik begrijp niet zo goed wat weg zijn te maken heeft met wel of niet twitter lezen; met die telefoons van tegenwoordig kan je bijna overal twitteren. Maar enfin, ik besloot om een review van de Roomba te schrijven. Binnenkort op dit blog te lezen.
Ik heb een paar weken geleden een Roomba gekocht. En dat heb ik de hele wereld laten weten via twitter:
fransinlaos Stofzuigen is weer leuk met mijn nieuwe Roomba 520. Eén druk op de knop en het gaat verder vanzelf. 9:51 AM Jun 19th
Binnen een paar uur had nanske het ontdekt:
cruenna @fransinlaos Nee! Gadgetfreak dat je dr bent! 12:09 PM Jun 19th
Daarna bleef het een tijdje rustig. Tot gisteravond. Toen twitterde ze (terwijl ze in de klimhal had moeten zijn):
cruenna @fransinlaos RT @jacvre: Wie heeft er een #roomba? En is het wat? Maakt ie veel herrie? Hoe lang is ie bezig met pak m beet 65 m^2? about 23 hours ago
en vlak daarna
cruenna @fransinlaos Oh en @jacvre zou ook nog graag weten hoe de katten reageren op de Roomba, dikke stress of valt dat mee? about 23 hours ago
Ik was wel in de klimhal, dus ik was niet meteen in staat om te reageren. En vanochtend moest ik uitslapen en boodschappen doen enzo. Dus wat gebeurde er vandaag, zo rond een uur of één 's middags? Ik kreeg een smsje van nanske:
Je bent toch nog niet weg, of wel? Doe anders 's twitter lezen?
Ik begrijp niet zo goed wat weg zijn te maken heeft met wel of niet twitter lezen; met die telefoons van tegenwoordig kan je bijna overal twitteren. Maar enfin, ik besloot om een review van de Roomba te schrijven. Binnenkort op dit blog te lezen.
Abonneren op:
Posts (Atom)