De wegen in Laos

Er zijn prima wegen in Laos. En slechte wegen. En van alles daartussenin. Zoals beloofd vertel ik daar nu wat over. In de vorm van een fotoverslag.

De wegen in Vientiane (de hoofdstad) zijn redelijk goed. Het meeste is geasfalteerd en wordt goed onderhouden. Er staan zelfs vaak witte strepen en pijlen op, en ze hebben een stoep voor de voetgangers.

Uitzicht uit het hotel in Vientiane

Maar niet álle wegen in Vientiane zijn geasfalteerd. Zo zag het er vier jaar geleden uit, toen we er in de regenperiode waren:

Blubberpoel

De doorgaande wegen zijn meestal van goede kwaliteit. Hier zie je er een op enkele tientallen kilometers van de hoofdstad. Je kan ook zien dat de afslagen meteen weer kleiwegen zijn.

Een verkeersader niet ver van Vientiane

Die kleiwegen zijn meestal ook goed berijdbaar. Maar daar kunnen ook behoorlijk grote gaten in zitten, zeker in het regenseizoen. Gelukkig waren we er dit keer niet in het regenseizoen.

Een B-weg niet ver van Vientiane

Dan gaan we naar het noordoosten van Laos. Het is daar bergachtig. De wegen zijn dan ook al gauw bergwegen. En over het algemeen prima berijdbaar.

Een bergweg in het noordoosten

Maar het is niet altijd zo mooi. De asfaltweg die van Sam Neua naar Vietnam gaat was vier jaar geleden nog prima in orde, maar nu zitten er regelmatig gaten in. Blijkbaar doen ze hier niet zoveel aan onderhoud.

Gaten in de weg

Een afslag van die weg gaat naar Ban Lao. Vier jaar geleden was het vanaf daar nog een modderig bergpad (van wel 70 km lang). Ze waren wel al hard aan het werk om er een behoorlijke weg van te maken. We moesten toen nog een tijdje wachten omdat ze net de berg aan het opblazen waren:

Weg in aanbouw

Hieronder zie je diezelfde weg, ook vier jaar geleden, zoals die toen op z'n best was. Er was een oude Chinese vrachtwagen kapot gegaan, op één van de vele plaatsen waar je elkaar niet kan passeren.

File

Maar nu is dat bergpad veranderd in een prima asfaltweg! Helaas bleek de ondergrond en de rots op sommige stukken niet zo stabiel. Hier was een stukje weg in de rivier gezakt:

De weg is weg

Dan de wegen in en bij Ban Lao (jawel, meervoud: er zijn 2 wegen). Ban Lao is een dorpje van zo'n 70 huizen, die voor het grootste deel langs één weg staan. Een modderweg. Gelukkig gaat er niet zoveel verkeer over. Vooral voetgangers en brommertjes. En natuurlijk allerlei vee.

De weg door Ban Lao

Aan het begin van het dorpje splitst de doorgaande weg naar Vietnam zich af. Dat is een iets betere modderweg, die regelmatig aangestampt wordt door zware vrachtwagens (en vee).

De weg langs Ban Lao

Maar ook die weg verandert in de regenperiode in iets - euhm - doorwaadbaars. Kijk maar hoe die er vier jaar geleden uitzag:

Plas op de weg

De laatste foto is een luchtfoto. Er staan wegen op, en dat is voldoende kwalificatie om opgenomen te worden in dit fotoverslag.

Bergwegen

Eerste verjaardag

Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik het eerste bericht schreef voor dit blog. Sindsdien heb ik er al zowat 150 geschreven. Soms een kort berichtje, soms een wat langer verhaal. Zo mogelijk met foto's. 't Ging vaak over klimmen en nog vaker over Philip. Philip is natuurlijk een dankbaar onderwerp.

Soms lees ik mijn eigen verhaaltjes weer eens terug, lang nadat ik ze geschreven heb. Dat is leuk, en alleen al voldoende reden om dit blog bij te houden. Maar het is ook leuk dat allerlei andere mensen 't lezen, familie en vrienden. En reacties achterlaten, en naar artikeltjes linken. Ook allerlei andere mensen lezen artikeltjes, die vinden ze via die links, of zoekmachines. Ik ben niet bang voor enige exposure.

Ik verdien er zelfs geld mee. Door Google advertenties te laten plaatsen. 't Schiet niet echt op: ik heb nog maar anderhalve dollar verdiend. In een jaar tijd.

Met een beetje geluk blijf ik nog heel lang berichtjes schrijven. Ik heb vast wel regelmatig een kleinigheidje te melden, of een fotootje te publiceren.

Macbeth

Terry Pratchett heeft Macbeth gelezen.

Ik ook. Lang geleden, op de middelbare school. Tijdens de Engelse les. We moesten dat stuk van Shakespeare klassikaal lezen. Verspreid over een aantal lessen. En door een wat ongebruikelijke carrierestap (ik ging van 5 havo naar 6 vwo) onderging ik het jaar daarna precies hetzelfde. Hierdoor ben ik nog steeds enigszins bekend met de plot en dergelijke. Ik ken nog steeds de openingszin uit mijn hoofd (toegegeven, ik wist niet meer dat dat de openingszin is; ik wist wel dat 't heel dicht bij het begin zit):

When shall we three meet again
In thunder, lightning, or in rain?

Dus toen ik aan het volgende Discworld-boekje begon, Wyrd Sisters, en ik op de eerste pagina al de helft van bovengenoemde tekst tegenkwam, wist ik meteen hoe laat het was. Het boekje van Terry Pratchett is gewoon een rewrite van de tragedie van Shakespeare. Ongeveer net zoals de basis van de Discworld-boekjes (en dan bedoel ik letterlijk de basis: een gigantische schildpad die door de ruimte zwemt) een rewrite van de astronomie is.

Ik ging gauw op zoek naar mijn versie van Macbeth. Maar die kon ik niet vinden. Ik kon wel een ander Shakespeare-boek vinden, eentje die ik lang geleden ‘eventjes’ van mijn moeder geleend had (sorrie hoor, ik zal 'm binnenkort terugbrengen). Ik wilde even door Macbeth bladeren. Helaas is het zulke zware kost dat ik al na een paar bladzijden afhaakte. Gelukkig heb ik nog wel ontdekt dat de drie heksen van de openingszin de Weird Sisters genoemd werden.

Als je je klassieken niet kent dan mis je toch 't een en ander aan subtiele grapjes en referenties. Zoals dat de moordenaar z'n handen steeds aan het wassen is. Zo is die Engelse les toch nog ergens goed voor geweest.

Blije kindertjes

Afgelopen weekend ben ik weer eens als kliminstructeur naar de Ardennen geweest. Het was een klimweekend voor de jeugd. De jongste deelnemer was 8, de oudste was 16. We verzamelden bij de Uithof in Den Haag. Er werden vier meisjes in mijn auto geladen, drie van 10 jaar en één van 8 jaar. Dat paste makkelijk, inclusief bagage.

Blije klimkindertjes

We gingen naar de rotsen bij Durnal. Dat is een perfecte plek voor beginnende (buiten)klimmers. Er zijn diverse oefenrelais op de grond gemaakt. Daarmee kan je heel goed allerlei touwtechnieken laten zien en laten oefenen. En de beheerder van de rotsen beheert 't goed. Van één van de oefenrelais was de ketting verdwenen; die moest dus gerepareerd worden.

Oefenrelais repareren

Het weer werkte ook mee. Het was bijna té warm en zonnig. Gelukkig is er een riviertje vlakbij. Daar ging zo ongeveer de helft van de deelnemers tegen het eind van de middag zich even in afkoelen.

Een jeugdweekend is nauwelijks te vergelijken met een instructieweekend voor volwassenen. De kinderen leren veel sneller. Het is voor hun meer spelen dan klimmen. Ik had verwacht dat ik veel beter zou moeten opletten dan bij volwassenen, maar dat viel reuze mee. Het is verbazingwekkend hoe verantwoord zelfs de kleintjes bezig zijn. Veel kinderen klimmen al heel goed voor, en ze weten precies hoe ze dat veilig moeten doen. En ze kunnen goed klimmen! Zo klein als ze zijn komen ze vaak toch redelijk makkelijk door passages heen die, gezien hun lengte, best wel moeilijk zijn.

Nog een blij klimkindje

De kinderen vonden het zelf ook heel leuk. Voor sommigen was het al de derde keer dat ze mee gingen. En zo te horen waren ze van plan om volgend jaar weer mee te gaan.

Pleisters plakken

Philip heeft pleisters ontdekt. Die helpen tegen elk pijntje.

Laatst had Philip geprobeerd Hobbes te aaien, maar Hobbes was daar even niet van gediend. Resultaat: een hard huilende Philip. En een poes die ontspannen bleef zitten. Er was een schammetje, maar het was nauwelijks te zien. Philip stond erop dat er een pleister op geplakt werd. Nou, vooruit dan maar. Vervolgens kon hij zijn vinger niet meer buigen, maar dat vond hij niet zo erg.

Ik ging weer in de tuin werken, en Philip ging even in de huiskamer rommelen. Na een paar minuutjes kwam hij triomfantelijk naar buiten. Hij had nóg ergens pijn, en hij had er zelf een pleister op geplakt.

Hoe meer pleisters, hoe beter

Een paar dagen later. Philip klaagt opeens over keelpijn. Nah, Lien is een beetje verkouden, misschien heeft hij daar wat van opgepikt. Maar wat doe je nou aan keelpijn? Een pleister op je keel plakken, natuurlijk. En dat mocht papa niet doen, nee, dat moest Philip zelf doen.

Pleister tegen de keelpijn