Rocksport Paklenica: eindelijk klimmen

Het is dinsdag 23 oktober. Aad stond als eerste op, toen Akshay, en daarna ik. Dat is de omgekeerde wereld. Maar het weer was prima! Weinig wind en geen regen. Mijn eerste klimdag was eindelijk aangebroken.

Ik klom met Esther. De routes zijn nogal hard gewaardeerd hier: ik begon met twee 4b+ en dat lukte tenauwernood. De 5a die ik daarna deed ging ook maar net. Toen een 4b en een 4c, dat ging al wat beter. Per saldo heb ik toch wel redelijk geklommen; zeker omdat het de eerste keer buiten was sinds de Rocksport van een half jaar geleden.

Wat hebben de anderen gedaan? De meesten hebben geklommen. Jan en Remy hebben met enige moeite de cams en het touw van maandag weten terug te halen. Remy heeft er een beurs achterwerk aan overgehouden toen hij viel terwijl ze het vastzittende touw lostrokken. Roos heeft een 6b getopt (met maar één bloc) en schreeuwde het uit van blijdschap toen ze boven was. Harry heeft dezelfde 6b niet getopt, ondanks een manhaftige poging en vele blocs, maar hij heeft er wel een mooie voorklimmersval in gemaakt. Hij had mij z'n nieuwe fototoestel toevertrouwd om een paar foto's van hem te maken. Nou, ik heb met zo'n vijftig foto's elk bloc vastgelegd (ik moest voortijdig stoppen omdat de accu leeg was).

Ik heb vandaag ook ontdekt dat de kloof prima sanitaire voorzieningen heeft. In de rots is een prachtige toiletruimte uitgehakt.

Terug bij het appartement bleek jammer genoeg dat Sander naar huis was gegaan. Hij was de vrijdag voor vertrek al door zijn rug gegaan, en had daar toch teveel last van.

't Avondeten was weer prima. Geen "vis voor iedereen" maar a la carte; ik koos voor mixed grilled meat, daar zijn ze ook goed in hier. Het was een stuk beter dan de dag ervoor, de ruimte was veel gezelliger en het eten lekker. Het enige minpuntje was dat we door maar één persoon werden bediend terwijl onze groep uit meer dan 20 mensen bestond.

Nans en ik hadden het plan opgevat om de volgende dag een mooie lange route te gaan doen: de Mosoraški. Het is dé klassieke beklimming van de Anića Kuk. Zo'n 350 meter in 10 touwlengtes, variërend van 3a t/m 5c. We zijn van plan om vroeg te vertrekken, rond half acht. We zijn niet de enigen; Eward en Harmen willen dezelfde route doen; Jorg en Roos gaan een andere lange route doen, ook op de Anića Kuk, en Akshay en Harry willen ook vroeg mee. Enfin, 's avonds inpakken en vroeg gaan slapen dus.

Vergeet niet om hier te kijken voor meer foto's!

Philip in het bos

Een paar dagen geleden is mijn fototoestel er zomaar mee opgehouden. Dus nu moet ik weer met mijn telefoon foto's maken. Hier zie je Philip die in de Delftse Hout aan het wandelen is.

Rocksport Paklenica: Zadar

We zijn ondertussen al bij maandag de 22e. Ik heb die ochtend uitgeslapen tot half tien ofzo. Want het waaide niet alleen hard, maar het was ondertussen ook gaan regenen. Geen klimweer dus. Later hoorde ik dat er niet eens geklommen mócht worden in het park. Volgens onze huisbaas zou het weer de volgende dag beter worden; de wind zou gaan liggen, maar het zou nog wel bewolkt zijn. Vanaf de dag daarna (dan zijn we al bij woensdag) zou het nog beter worden.

Een groepje besloot om te gaan hiken. Een wandeltocht van drie uur heen en drie uur terug, naar een hut waarvan gezegd werd dat die dicht zou zijn. Door de wind en de regen. Veel plezier.

De rest ging een dagje naar Zadar, zo'n veertig kilometer verderop. Het waaide zo hard dat de snelweg (die over een hoge brug ging) afgesloten was. Maar in Zadar zelf was het een stuk beter te doen: geen regen en nauwelijks wind.

Zadar is een middeleeuws stadje. Het heeft een aardig centrum, dat ook nog vrijwel autovrij is. Al met al leuk voor hooguit een paar uurtjes. Gelukkig konden we ook nog wat builderen.

Jorg was ook meegegaan naar Zadar. Maar omdat hij al een paar keer in Zadar geweest was bleef hij Saskia gezelschap houden in een coffeeshop. Hij zou ook op het busje letten. We hadden namelijk maar voor één uur parkeren betaald; extra uren zijn duurder dan het eerste uur. Maar hij was het vergeten, dus er lag een bekeuring onder de ruitenwisser. Ik ben vergeten hoe hoog de boete was, maar het was een lachertje: minder dan de normale parkeerkosten voor een middagje in Amsterdam. Bovendien bleek het vals alarm, want de bekeuring was voor een heel andere auto. Iemand had 'm op het andere busje gelegd, en Eward had 'm vervolgens op 'mijn' busje gelegd.

De hikers waren vrijwel tegelijkertijd met de Zadar-gangers terug. Ze vertelden dat het een leuke, maar wel winderige tocht was. Ze hebben zelfs sneeuw gezien. Esther is twee keer omgewaaid en Nans één keer. En ze verspreidden het gerucht dat de hut toch wel open was.

's Avonds weer vis gegeten. In hal van de hotel Roli. Een wat klinische en te grote ruimte, waar we met z'n allen aan een saaie, lange tafel zaten. Het eten was eigenlijk ook niet lekker.

Terug in de "huiskamer" hebben we zitten kaarten. Een groepje ging toepen ofzo; een ander groepje ging koehandel doen. Niemand behalve Walter (en Birgit?) kende de regels daarvan. Ik deed samen met Saskia. Esther won net niet (ondanks blatant valsspelen); Walter + Sarah wonnen net wel (maar ja, Walter verzon de spelregels ter plekke).

Natuurlijk heb ik het online fotoalbum weer uitgebreid met de foto's van deze dag. En voor de echte fanaten: het fotoalbum heeft ook een rss-feed.

's Ochtends vroeg

Philip wordt vaak wakker als ik doordeweeks opsta. Dan wil hij altijd mee naar beneden en in de gaten houden wat papa allemaal doet. Na een tijdje wordt het dan toch tijd dat ik naar kantoor moet gaan.

Ik: “Papa moet gaan werken, dag Philip.”

Philip: “Philip ook werken.”

Ik: “Dat kan nog niet, je bent nog te klein.”

Philip: “Philip is groot.”

En dan kan je zeggen wat je wil, maar hij houdt stug vol dat hij groot genoeg is om mee te gaan werken.

Het gesprek kan ook anders gaan, zoals vanochtend:

Ik: “Papa moet nu echt weg hoor, ik moet eurootjes gaan verdienen.”

Philip: “Philip ook eurootjes verlienen.”

En dat klopt echt niet! Eurootjes ver-Lien-en is precies het tegenovergestelde van eurootjes verdienen!

Rocksport Paklenica: de eerste klimdag

Zondag is de eerste klimdag. Maar het waait. Hard. We kijken van het appartement leuk uit op de zee. Op die zee wordt het water flink omhoog geblazen.

We zijn toch vol goede hoop naar het park gegaan. Je moet een toegangspas kopen; we hebben maar meteen een vijfdaagse pas gekocht voor 90 kuna (een ééndaagse pas kost 30 kuna). In het centrale klimgedeelte is een winkeltje in de rots uitgehakt waar ze topo's verkopen (150 kuna of 21 euro). Ik leende geld van Akshay om een topo te kopen, en ik zette meteen mijn naam erin. Dat vond Akshay natuurlijk niet zo leuk, dus ik moest beloven dat ik de volgende dag een topo voor hem zou kopen.

Intermezzo: De kuna is de lokale valuta. Dus niet zloty of kilonewton (ze korten het af als kn). Ze gebruiken een onhandige wisselkoers: één euro is ongeveer 7,35 kn, of andersom: 100 kn is ongeveer 13,61 euro. Reken dan maar eens snel uit je hoofd de prijs van een kopje hete chocolademelk om in euro's.

Maar we wilden klimmen. Akshay en ik gingen op zoek naar een plekje uit de wind. We wilden bij Veliki Ćuk kijken, maar we konden de goede afslag van het pad niet vinden. Wel de staalkabel voor de klettersteig van de afdaling. Toen zijn we maar doorgelopen naar Anića Kuk.

Net toen we in de buurt daarvan even zaten uit te rusten belde Jan me op. Saskia was gevallen, ze hadden hulp nodig. Ze zaten in Veliki Ćuk. Bij de staalkabel omhoog, zei Jan. Nadat ik Walter had gebeld om verdere hulp te organiseren zijn Akshay en ik teruggehold naar de staalkabel en daar omhoog gegaan. We zagen ze niet, dus ik heb meerdere malen met Jan gebeld; we moesten gewoon verder lopen langs de wand. Toen we uiteindelijk helemaal boven waren bleek dat we toch verkeerd zaten. Dus toen konden we weer terug naar beneden, over de stijle puinhelling.

Bij de staalkabel vonden we een "pad" opzij. Daar gingen we maar eens kijken. Het pad was een drietje dat we omhoog moesten klauteren. Boven vonden we een relais. Akshay liep door maar vond alleen maar een ravijn en stijle wanden, dus dit was ook niet goed. Naar beneden klauteren was gevaarlijker dan omhoog, zeker met een rugzak, op gewone schoenen en met rukwinden. Daarom heb ik maar een abseil gebouwd op een maillon rapide. Toen we beneden waren zat het touw vast, in een rotsspleet ofzo. Bah. Jan maar weer eens gebeld om te vragen hoe het er voorstond. Het bleek dat er ondertussen allemaal hulptroepen bij Saskia waren gearriveerd. Toen nam ik maar de tijd om mijn touw (en maillon rapide) te redden.

Later bleek dat Walter net op het moment dat ik hem belde bij de ingang van het park stond, bij de parkwachters. Dus die kon hij mooi meteen alarmeren. En uiteraard wisten de parkwachters wel de weg naar Veliki Ćuk. Ze hebben Saskia in een of andere banaan naar beneden getakeld. Helaas was de banaan nogal oud en zwaar, en duurde het uren voordat ze beneden was.

Toen Saskia naar het ziekenhuis was afgevoerd zijn Akshay en ik nog een keer op zoek gegaan naar de weg naar Veliki Ćuk. We hadden ondertussen begrepen dat er nóg een staalkabel was, en dat wij dus bij de foute staalkabel omhoog waren gegaan. Dit keer vonden we de juiste staalkabel. En na wat zoeken zagen we in de verte de touwen hangen. Akshay kon zelfs de friends zien. Maar het was gaan motregenen, en het was ook al laat aan het worden, dus we zijn maar weer naar beneden gegaan.

Gelukkig was een aantal anderen zo slim geweest om niet een plekje uit de wind te zoeken, maar gewoon te gaan klimmen. Dus er is toch ook nog redelijk goed geklommen.

's Avonds had Jorg een vismaaltijd geregeld bij Dinko, de plaatselijke culinaire legende. Er zijn zelfs klimroutes naar hem vernoemd. Het was inderdaad prima eten, en de man komt je vis aan tafel fileren.

Saskia was op tijd voor het eten terug uit het ziekenhuis. Ze zat in het gips en was voor de rest van de week uit de running, maar de schade viel op zich wel mee. Walter had van de gelegenheid gebruik gemaakt om de gevolgen van de aanslag door Nans op zijn neus na te laten kijken. Gelukkig had hij geen grote schade, hij mocht er zelfs mee klimmen.

Saskia had röntgenfoto's meegekregen. Dus 's avonds kregen we een medische les van Esther, die de foto's uitgebreid besprak. "Kijk eens wat een prachtige knieën. Geen artrose. Mooie longen, geen ontsteking. Prachtig hè, dat enkelgewricht."

Ik heb de foto's van deze dag toegevoegd aan het online fotoalbum.