Laatst was ik in de Globe aan het klimmen. Ik besloot zomaar om alle routes op het balkon te klimmen. De meeste zijn viertjes en vijfjes, er zitten wat drietjes tussen, en er zijn ook twee nieuwe 6a-tjes. Ik deed ze per touw, van rechts naar links. Omdat ik qua nivo alle routes prima aankon lette ik verder helemaal niet op de moeilijkheidsgraad. In plaats daarvan klassificeerde ik elke route na afloop als “een makkelijke drie” of “een moeilijke drie”. Na een paar uur had ik ze allemaal gedaan. Nans had dapper meegedaan en had ze bijna allemaal gedaan. Prima training.
Vrijdag was ik naar de Uithof. Vooral om te boulderen. Maar het boulderen ging niet zo lekker. Dus na zo'n vier of vijf boulders deed ik maar mijn gordel aan en ging ik met Rob klimmen. REmy had een nieuwe 5b in de hoek op het balkon gebouwd; dat is wel een aardige route, en goed vergelijkbaar met de andere 5b in hetzelfde touw.
Rechts van die 5b zit een 6c. Niet gehinderd door enig gebrek aan overmoedigheid besloot ik om 'm te doen. Het is een route in de overhang. Met slopers. En een paar onverwachte stapjes. Al met al had ik zes of zeven blocs nodig (ik was de tel een beetje kwijtgeraakt). Maar ik heb hem wel uitgeklommen! Mijn eerste 6c!
Omdat Nans in de buurt stond merkte ik terloops op dat het toch wel een beetje een moeilijke 6a was.
zondag 13 januari 2008
vrijdag 11 januari 2008
Werknemers in de IT zijn amateurs
Klussen in en om huis, wie kan het niet? Je hoeft niet een schildersopleiding te hebben om je kozijnen te schilderen. (Hmm - dat had ik vier jaar geleden al moeten doen. 't Komt er steeds niet van.) En wie kan niet zelf z'n nieuwe IKEA-meubeltje in elkaar zetten? Elektra en gas, da's al wat ingewikkelder, maar een beetje handige klusser kan ook daarmee een heel eind komen. Toch er is veel wat je eigenlijk niet mag doen. Als je in de meterkast wil gaan rommelen moet je al gauw officiëel gecertificeerd elektro-installateur zijn. Dat heeft een goede reden: het kan gevaarlijk zijn. Voor jouzelf, maar ook voor de overige bewoners van het pand.
Het is ook niet zo moeilijk om software te schrijven. Bijna iedereen kan wel een programmaatje maken. En vreemd genoeg zijn daar weinig of geen wettelijke regels of vereiste certificeringen voor. Veel van de mensen die in de IT werken zijn dan ook amateurs. Misschien hebben ze wel een cursusje of een zelfs heuse opleiding in de juiste richting gevolgd. Maar ook daar leer je helaas niet hoe je op verantwoorde manier software maakt. En dat is te merken. Men maakt er een rommeltje van.
Ik werk nu bij een bedrijfje waar we onderhoud aan oude software doen. Tien of meer jaar is oud in de snelle wereld van de IT. Eén van de centrale bedrijfskritische applicaties is zelfs al meer dan dertig jaar oud (en in COBOL geschreven, natuurlijk). In al die jaren zijn er heel wat verschillende mensen met al die software aan de gang geweest. Waaronder heel wat amateurs. En dat is te merken. Het is een rommeltje.
Deze week moest ik een triviale toevoeging aan een Windows-programma maken. Ik heb heel wat op mijn geachte voorgangers zitten schelden. Het is zo'n rommeltje dat het me veel te veel tijd en moeite kostte om uit te zoeken hoe en waar ik mijn wijzigingen moest doen. Het is een klein wonder dat ik in dat stuk code geen bugs heb gevonden. Dat zal wel komen doordat het functioneel gezien relatief simpel is. En het is al zó lang in gebruik dat eventuele bugs allang gevonden zijn.
Kort geleden kwam ik dit plaatje tegen. Ik denk dat ik elk individueel monster (ook die van part 2) wel eens tegen ben gekomen. Veel van hen meer dan ééns.
Het is ook niet zo moeilijk om software te schrijven. Bijna iedereen kan wel een programmaatje maken. En vreemd genoeg zijn daar weinig of geen wettelijke regels of vereiste certificeringen voor. Veel van de mensen die in de IT werken zijn dan ook amateurs. Misschien hebben ze wel een cursusje of een zelfs heuse opleiding in de juiste richting gevolgd. Maar ook daar leer je helaas niet hoe je op verantwoorde manier software maakt. En dat is te merken. Men maakt er een rommeltje van.
Ik werk nu bij een bedrijfje waar we onderhoud aan oude software doen. Tien of meer jaar is oud in de snelle wereld van de IT. Eén van de centrale bedrijfskritische applicaties is zelfs al meer dan dertig jaar oud (en in COBOL geschreven, natuurlijk). In al die jaren zijn er heel wat verschillende mensen met al die software aan de gang geweest. Waaronder heel wat amateurs. En dat is te merken. Het is een rommeltje.
Deze week moest ik een triviale toevoeging aan een Windows-programma maken. Ik heb heel wat op mijn geachte voorgangers zitten schelden. Het is zo'n rommeltje dat het me veel te veel tijd en moeite kostte om uit te zoeken hoe en waar ik mijn wijzigingen moest doen. Het is een klein wonder dat ik in dat stuk code geen bugs heb gevonden. Dat zal wel komen doordat het functioneel gezien relatief simpel is. En het is al zó lang in gebruik dat eventuele bugs allang gevonden zijn.
Kort geleden kwam ik dit plaatje tegen. Ik denk dat ik elk individueel monster (ook die van part 2) wel eens tegen ben gekomen. Veel van hen meer dan ééns.
donderdag 10 januari 2008
Philip traint - deel 2
Zoals ik een half jaar geleden al aangaf is Philip serieus in training gegaan. Sindsdien heb ik hem meer dan eens moeten redden. Meestal omdat hij in een hoge stoel probeert te klimmen, die dan omvalt omdat Philip niet over de balans had nagedacht. Maar dat is goed, want daar leert hij van. Techniek en balans zijn cruciaal.
Maar met alleen techniek en balans kom je er niet. Je hebt ook brute kracht nodig. Daar ging Philip gisteren in de klimhal maar eens specifiek op trainen.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook maar een paar boulders te klimmen. Dat valt niet mee als er regelmatig een peuter onder je staat - dat valt niet zo fijn. Maar het lukte me zelfs een paar keer om een boulder uit te klimmen. Philip had zich ondertussen over het fototoestel ontfermd. Hij is al een verdienstelijk fotograaf aan het worden.
Maar met alleen techniek en balans kom je er niet. Je hebt ook brute kracht nodig. Daar ging Philip gisteren in de klimhal maar eens specifiek op trainen.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook maar een paar boulders te klimmen. Dat valt niet mee als er regelmatig een peuter onder je staat - dat valt niet zo fijn. Maar het lukte me zelfs een paar keer om een boulder uit te klimmen. Philip had zich ondertussen over het fototoestel ontfermd. Hij is al een verdienstelijk fotograaf aan het worden.
© Philip van Otten
zaterdag 5 januari 2008
Tradities met oud en nieuw
We vierden oud en nieuw traditiegetrouw met de klimvrienden. Dit jaar was het weer bij Esther. Ze zei dat er niet zoveel mensen zouden komen. Nou, het hele huis zat propvol.
Het wordt overigens steeds duidelijker dat Philip voor galg en rad opgroeit. Hij vind het vuurwerk veel te leuk. Bij elke vuurpijl was het Wauw en Joepie en Oooh. Hij mocht natuurlijk zelf alleen maar met sterretjes spelen, en dat vond hij ook heel erg leuk.
De volgende ochtend gingen we onze traditionele nieuwjaarsduik doen. Nee, niet de commerciële massale Unox-duik. Wij doen elk jaar met een klein groepje onze eigen nieuwjaarsduik. Het is al minstens de vijfde keer dat we dat doen (we zijn de tel een beetje kwijt). REmy heeft de foto's.
Het wordt overigens steeds duidelijker dat Philip voor galg en rad opgroeit. Hij vind het vuurwerk veel te leuk. Bij elke vuurpijl was het Wauw en Joepie en Oooh. Hij mocht natuurlijk zelf alleen maar met sterretjes spelen, en dat vond hij ook heel erg leuk.
De volgende ochtend gingen we onze traditionele nieuwjaarsduik doen. Nee, niet de commerciële massale Unox-duik. Wij doen elk jaar met een klein groepje onze eigen nieuwjaarsduik. Het is al minstens de vijfde keer dat we dat doen (we zijn de tel een beetje kwijt). REmy heeft de foto's.
dinsdag 1 januari 2008
Route bouwen
Lukien had een tijdje geleden het plan opgevat om in de vrije dagen tussen kerst en oud-en-nieuw een route te gaan bouwen bij klimhal Steep Part in Den Haag. Ze mist namelijk routes die wel kort maar niet heel makkelijk zijn. Ze had REmy en mij gevraagd om mee te doen. Zo kwam het dat Lukien en REmy afgelopen zaterdagmiddag (de 29e) elk een route aan het bouwen waren.
Ik kwam wat later, en omdat Lien was gaan werken had ik Philip bij me. Dat betekende dat ik in het begin hooguit hulpje kon spelen. Maar na een tijdje had Philip zijn draai gevonden. Hij drentelde vrolijk rond met mijn fototoestel en schroefde af en toe ook eens een greep in de muur. En als hij daar even geen zin in had dan ging hij met het enige aanwezige personeelslid spelen. Er was verder toch niemand in de hal, dus die man had volop tijd.
Routebouwen is best wel lastig. Je moet leuke stapjes verzinnen, en de route moet bij voorkeur over de hele hoogte ongeveer even moeilijk zijn. Verder wordt je een beetje beperkt door de grepen die je tot je beschikking hebt, en door de plaatsen waar je die in de muur kan schroeven. Er zitten op regelmatige afstanden gaten met moeren in de muur, en daar moet je het maar mee doen. Maar denk je net een leuke plek gevonden te hebben, dan blijkt soms dat de moer die daarin zit het niet meer goed doet. Als je pech hebt dan krijg je de bout er een beetje in, waarna de moer los schiet. Dan hangt je greep dus los (en dus nutteloos) aan de muur, maar krijg je 'm er nauwelijks nog vanaf.
Na een paar uur schroeven en op en neer klimmen waren we redelijk tevreden over ons werk. REmy had een complete route gebouwd en noemde 'm Yellow Brick Road. Lukien en ik hebben samen ook een route gebouwd, en na enig beraadslagen kwamen we uit op de naam Popeye. We houden het er maar even op dat ze allebei nivo 6a hebben.
Ik kwam wat later, en omdat Lien was gaan werken had ik Philip bij me. Dat betekende dat ik in het begin hooguit hulpje kon spelen. Maar na een tijdje had Philip zijn draai gevonden. Hij drentelde vrolijk rond met mijn fototoestel en schroefde af en toe ook eens een greep in de muur. En als hij daar even geen zin in had dan ging hij met het enige aanwezige personeelslid spelen. Er was verder toch niemand in de hal, dus die man had volop tijd.
© Philip van Otten
© Philip van Otten
Philip schroeft ook een greep in de muur
Routebouwen is best wel lastig. Je moet leuke stapjes verzinnen, en de route moet bij voorkeur over de hele hoogte ongeveer even moeilijk zijn. Verder wordt je een beetje beperkt door de grepen die je tot je beschikking hebt, en door de plaatsen waar je die in de muur kan schroeven. Er zitten op regelmatige afstanden gaten met moeren in de muur, en daar moet je het maar mee doen. Maar denk je net een leuke plek gevonden te hebben, dan blijkt soms dat de moer die daarin zit het niet meer goed doet. Als je pech hebt dan krijg je de bout er een beetje in, waarna de moer los schiet. Dan hangt je greep dus los (en dus nutteloos) aan de muur, maar krijg je 'm er nauwelijks nog vanaf.
Na een paar uur schroeven en op en neer klimmen waren we redelijk tevreden over ons werk. REmy had een complete route gebouwd en noemde 'm Yellow Brick Road. Lukien en ik hebben samen ook een route gebouwd, en na enig beraadslagen kwamen we uit op de naam Popeye. We houden het er maar even op dat ze allebei nivo 6a hebben.
Yellow Brick Road, van REmy
Popeye, van Lukien en Frans
Abonneren op:
Posts (Atom)