Philip wil voor het slapen gaan vaak nog even een boekje lezen. Bijvoorbeeld zijn boekje met cijfers. Er staat steeds op de linkerpagina een cijfer en op de rechterpagina een tekening met zoveel dingen. Eén ballon. Twee vliegers. Drie beren. Tot en met twaalf. (Ja, ik weet het. Tien, elf en twaalf zijn geen cijfers maar getallen.)
Hij kent de meeste cijfers al heel goed. Hoewel hij de 4 soms vijf noemt. En de 7 noemt 'ie vaak negen. Ik weet niet of hij zich dan echt vergist, of dat hij mij aan het plagen is.
Laatst liet ik hem zien dat je een cijfer ook kan omdraaien, door het boekje op z'n kop te houden. De 6 wordt dan een 9. Dat vond hij fascinerend. Hij ging het meteen met andere cijfers proberen. Hee, wat leuk, de 5 blijft een 5. Toen probeerde hij de 7, en hij riep meteen dat dat een L wordt. Maar dat de 3 een E wordt, daar is hij het nog niet helemaal mee eens.
dinsdag 27 mei 2008
zondag 25 mei 2008
Boze vogels
Ik had vorige week ruzie met een paar vogels. Eentje viel me zelfs aan.
't Gebeurde allemaal op de Maasvlakte, midden op de containerterminal. Er is daar een kantoortje, en daar had ik een vergadering. Dus ik parkeerde mijn auto op het parkeerterrein naast dat gebouwtje. Ik dacht nog, wat doen al die vogels hier. Die zaten een beetje te zitten op een grindstrook die daar als afscheiding is aangebracht.
Toen ik uitstapte werd het me snel genoeg duidelijk. Ze hebben daar nesten gebouwd, en ze zitten hun eieren uit te broeden! 't Is natuurlijk niet een goede omgeving voor je babies, met al die herrie en luchtvervuiling enzo, maarja, ze moeten toch wat.
Een paar uur later vertrok ik weer. Ik sprak nog wat kalmerende woorden tegen de vogel die het dichtst bij mijn auto zat, maar het mocht niet baten. Paniek en gekrijs alom. En één van de aanstaande ouders wist me zelfs nog op mijn hoofd te raken terwijl ik instapte. 't Was maar een zacht tikje, maar de bedoeling was duidelijk: ik moest weg. Nu meteen. En neem die stinkende auto mee.
't Gebeurde allemaal op de Maasvlakte, midden op de containerterminal. Er is daar een kantoortje, en daar had ik een vergadering. Dus ik parkeerde mijn auto op het parkeerterrein naast dat gebouwtje. Ik dacht nog, wat doen al die vogels hier. Die zaten een beetje te zitten op een grindstrook die daar als afscheiding is aangebracht.
Vogels op het parkeerterrein
Toen ik uitstapte werd het me snel genoeg duidelijk. Ze hebben daar nesten gebouwd, en ze zitten hun eieren uit te broeden! 't Is natuurlijk niet een goede omgeving voor je babies, met al die herrie en luchtvervuiling enzo, maarja, ze moeten toch wat.
Vogelnestje
Een paar uur later vertrok ik weer. Ik sprak nog wat kalmerende woorden tegen de vogel die het dichtst bij mijn auto zat, maar het mocht niet baten. Paniek en gekrijs alom. En één van de aanstaande ouders wist me zelfs nog op mijn hoofd te raken terwijl ik instapte. 't Was maar een zacht tikje, maar de bedoeling was duidelijk: ik moest weg. Nu meteen. En neem die stinkende auto mee.
De auto staat te dicht bij de kraamkamer
zaterdag 24 mei 2008
Discworld compleet
Ik ben vandaag even naar de boekwinkel geweest. Om de ontbrekende acht of negen Discworld-boekjes te kopen. Ik heb er nu 27 verzameld. Dat zijn alle ‘normale’ boekjes. Voor zover je überhaubt van normaal kan spreken bij Discworld. Met ruim tien euro per stuk is het wel een forse investering voor iemand die normaliter geen boek meer leest.
Het was niet meer verantwoord om één stapel te maken, zoals eerder nog wel kon. En dat zou ook niet zo goed meer op de foto hebben gepast. Daarom staan ze nu in twee stapels opgesteld op mijn buro.
De boekjes bevallen me prima. Ik vond Sourcery (de vijfde) wat minder goed, maar nog steeds de moeite van het lezen waard. Wyrd Sisters is weer heel goed.
En nanske heeft al hints laten vallen dat ze er wel eens eentje wil lenen. Want zolang ze van M's willekeurige inkoopgedrag afhankelijk is kan ze ze niet in de goede volgorde lezen.
Het was niet meer verantwoord om één stapel te maken, zoals eerder nog wel kon. En dat zou ook niet zo goed meer op de foto hebben gepast. Daarom staan ze nu in twee stapels opgesteld op mijn buro.
Alle 27
De boekjes bevallen me prima. Ik vond Sourcery (de vijfde) wat minder goed, maar nog steeds de moeite van het lezen waard. Wyrd Sisters is weer heel goed.
En nanske heeft al hints laten vallen dat ze er wel eens eentje wil lenen. Want zolang ze van M's willekeurige inkoopgedrag afhankelijk is kan ze ze niet in de goede volgorde lezen.
dinsdag 20 mei 2008
Philip's oren
Het gebeurt de laatste tijd regelmatig dat Philip ons niet hoort. Als we hem iets vragen, of als we zeggen dat hij iets moet doen, of als we zeggen dat hij iets juist niet mag doen. Gelukkig is dat normaal gedrag voor een peuter. Hij hoort ons heus wel, hij negeert ons gewoon. Althans, dat hoop ik dan maar. Soms is hij wel heel volhoudend met dat negeren. Dan denk ik bijna dat hij ons echt niet hoort, dat er toch iets mis is met zijn oren.
Gelukkig zijn z'n oren prima in orde. Dat is makkelijk te bewijzen. Hij lust namelijk graag cola, maar dat mag hij niet (althans, niet zo vaak). Dus als ik een glaasje cola voor mezelf pak, dan doe ik dat in de keuken, en dan giet ik het bij voorkeur in een ondoorzichtig glas. Zodat Philip, in de huiskamer, niet op ideeën wordt gebracht. Want dan gaat hij zeuren. En dan moet ik wel weer heel opvoedkundig gaan doen enzo.
Maarja, een colafles zegt pfft als je 'm open doet. Als 'ie dat niet zegt dan is de cola niet meer lekker. En dat pfft, dat hoort Philip dus, he. Zelfs als er allerlei herrie in de huiskamer is. En dan roept hij meteen, heel vriendelijk, dat hij ook graag cola wil. Ik probeer het zo stil mogelijk te doen, heel langzaam de dop open draaien enzo, maar toch heeft 'ie het meestal wel in de gaten. Een hele geruststelling.
Gelukkig zijn z'n oren prima in orde. Dat is makkelijk te bewijzen. Hij lust namelijk graag cola, maar dat mag hij niet (althans, niet zo vaak). Dus als ik een glaasje cola voor mezelf pak, dan doe ik dat in de keuken, en dan giet ik het bij voorkeur in een ondoorzichtig glas. Zodat Philip, in de huiskamer, niet op ideeën wordt gebracht. Want dan gaat hij zeuren. En dan moet ik wel weer heel opvoedkundig gaan doen enzo.
Maarja, een colafles zegt pfft als je 'm open doet. Als 'ie dat niet zegt dan is de cola niet meer lekker. En dat pfft, dat hoort Philip dus, he. Zelfs als er allerlei herrie in de huiskamer is. En dan roept hij meteen, heel vriendelijk, dat hij ook graag cola wil. Ik probeer het zo stil mogelijk te doen, heel langzaam de dop open draaien enzo, maar toch heeft 'ie het meestal wel in de gaten. Een hele geruststelling.
zaterdag 17 mei 2008
De wegen in Laos
Er zijn prima wegen in Laos. En slechte wegen. En van alles daartussenin. Zoals beloofd vertel ik daar nu wat over. In de vorm van een fotoverslag.
De wegen in Vientiane (de hoofdstad) zijn redelijk goed. Het meeste is geasfalteerd en wordt goed onderhouden. Er staan zelfs vaak witte strepen en pijlen op, en ze hebben een stoep voor de voetgangers.
Maar niet álle wegen in Vientiane zijn geasfalteerd. Zo zag het er vier jaar geleden uit, toen we er in de regenperiode waren:
De doorgaande wegen zijn meestal van goede kwaliteit. Hier zie je er een op enkele tientallen kilometers van de hoofdstad. Je kan ook zien dat de afslagen meteen weer kleiwegen zijn.
Die kleiwegen zijn meestal ook goed berijdbaar. Maar daar kunnen ook behoorlijk grote gaten in zitten, zeker in het regenseizoen. Gelukkig waren we er dit keer niet in het regenseizoen.
Dan gaan we naar het noordoosten van Laos. Het is daar bergachtig. De wegen zijn dan ook al gauw bergwegen. En over het algemeen prima berijdbaar.
Maar het is niet altijd zo mooi. De asfaltweg die van Sam Neua naar Vietnam gaat was vier jaar geleden nog prima in orde, maar nu zitten er regelmatig gaten in. Blijkbaar doen ze hier niet zoveel aan onderhoud.
Een afslag van die weg gaat naar Ban Lao. Vier jaar geleden was het vanaf daar nog een modderig bergpad (van wel 70 km lang). Ze waren wel al hard aan het werk om er een behoorlijke weg van te maken. We moesten toen nog een tijdje wachten omdat ze net de berg aan het opblazen waren:
Hieronder zie je diezelfde weg, ook vier jaar geleden, zoals die toen op z'n best was. Er was een oude Chinese vrachtwagen kapot gegaan, op één van de vele plaatsen waar je elkaar niet kan passeren.
Maar nu is dat bergpad veranderd in een prima asfaltweg! Helaas bleek de ondergrond en de rots op sommige stukken niet zo stabiel. Hier was een stukje weg in de rivier gezakt:
Dan de wegen in en bij Ban Lao (jawel, meervoud: er zijn 2 wegen). Ban Lao is een dorpje van zo'n 70 huizen, die voor het grootste deel langs één weg staan. Een modderweg. Gelukkig gaat er niet zoveel verkeer over. Vooral voetgangers en brommertjes. En natuurlijk allerlei vee.
Aan het begin van het dorpje splitst de doorgaande weg naar Vietnam zich af. Dat is een iets betere modderweg, die regelmatig aangestampt wordt door zware vrachtwagens (en vee).
Maar ook die weg verandert in de regenperiode in iets - euhm - doorwaadbaars. Kijk maar hoe die er vier jaar geleden uitzag:
De laatste foto is een luchtfoto. Er staan wegen op, en dat is voldoende kwalificatie om opgenomen te worden in dit fotoverslag.
De wegen in Vientiane (de hoofdstad) zijn redelijk goed. Het meeste is geasfalteerd en wordt goed onderhouden. Er staan zelfs vaak witte strepen en pijlen op, en ze hebben een stoep voor de voetgangers.
Uitzicht uit het hotel in Vientiane
Maar niet álle wegen in Vientiane zijn geasfalteerd. Zo zag het er vier jaar geleden uit, toen we er in de regenperiode waren:
Blubberpoel
De doorgaande wegen zijn meestal van goede kwaliteit. Hier zie je er een op enkele tientallen kilometers van de hoofdstad. Je kan ook zien dat de afslagen meteen weer kleiwegen zijn.
Een verkeersader niet ver van Vientiane
Die kleiwegen zijn meestal ook goed berijdbaar. Maar daar kunnen ook behoorlijk grote gaten in zitten, zeker in het regenseizoen. Gelukkig waren we er dit keer niet in het regenseizoen.
Een B-weg niet ver van Vientiane
Dan gaan we naar het noordoosten van Laos. Het is daar bergachtig. De wegen zijn dan ook al gauw bergwegen. En over het algemeen prima berijdbaar.
Een bergweg in het noordoosten
Maar het is niet altijd zo mooi. De asfaltweg die van Sam Neua naar Vietnam gaat was vier jaar geleden nog prima in orde, maar nu zitten er regelmatig gaten in. Blijkbaar doen ze hier niet zoveel aan onderhoud.
Gaten in de weg
Een afslag van die weg gaat naar Ban Lao. Vier jaar geleden was het vanaf daar nog een modderig bergpad (van wel 70 km lang). Ze waren wel al hard aan het werk om er een behoorlijke weg van te maken. We moesten toen nog een tijdje wachten omdat ze net de berg aan het opblazen waren:
Weg in aanbouw
Hieronder zie je diezelfde weg, ook vier jaar geleden, zoals die toen op z'n best was. Er was een oude Chinese vrachtwagen kapot gegaan, op één van de vele plaatsen waar je elkaar niet kan passeren.
File
Maar nu is dat bergpad veranderd in een prima asfaltweg! Helaas bleek de ondergrond en de rots op sommige stukken niet zo stabiel. Hier was een stukje weg in de rivier gezakt:
De weg is weg
Dan de wegen in en bij Ban Lao (jawel, meervoud: er zijn 2 wegen). Ban Lao is een dorpje van zo'n 70 huizen, die voor het grootste deel langs één weg staan. Een modderweg. Gelukkig gaat er niet zoveel verkeer over. Vooral voetgangers en brommertjes. En natuurlijk allerlei vee.
De weg door Ban Lao
Aan het begin van het dorpje splitst de doorgaande weg naar Vietnam zich af. Dat is een iets betere modderweg, die regelmatig aangestampt wordt door zware vrachtwagens (en vee).
De weg langs Ban Lao
Maar ook die weg verandert in de regenperiode in iets - euhm - doorwaadbaars. Kijk maar hoe die er vier jaar geleden uitzag:
Plas op de weg
De laatste foto is een luchtfoto. Er staan wegen op, en dat is voldoende kwalificatie om opgenomen te worden in dit fotoverslag.
Bergwegen
Abonneren op:
Posts (Atom)