Rocksport Paklenica: de heenreis

Zoals ik in het vorige deel van dit verslag schreef moest ik zaterdag om 04:00 van huis vertrekken. Ik had alles al ingepakt, dus ik hoefde eigenlijk alleen maar wakker te worden en de tassen in de auto te gooien. Dat kost niet zoveel tijd. Maar ik werd al om 03:15 wakker, want Philip praatte in zijn slaap. Hij had het over een vliegtuig. Het werd alleen niet helemaal duidelijk welk vliegtuig. Misschien droomde hij over Schiphol, waar we de dag ervoor langsreden. Of misschien had hij het over deze, die hij gisteren in de kast had zien liggen. Of dacht hij toch aan het vliegtuig waarmee ik strakjes vlieg? Ik had hem proberen uit te leggen dat papa met het vliegtuig op vakantie gaat.

Na een kwartiertje sluimeren ging om 03:30 de eerste wekker, en stond ik op. Om 03:40 ging de tweede wekker, toen stond ik in de badkamer. Om 03:46 kreeg ik een sms-je van Roos, en toen was ik al in de keuken met mijn ontbijt bezig. De laatste wekker ging om 03:50; ik deed een laatste check, pakte mijn tassen op en liep naar buiten. Ik reed om precies 04:00 weg, ik was om 04:10 bij Roos, om 04:25 waren we bij Martijn (althans, bij de parkeerplaats waar hij stond), om 05:38 bij Jan (althans, bij de parkeerplaats waar hij stond), en om 07:00 reden we de parkeergarage van vliegveld Köln-Bonn in. Mooi op schema. Maar we waren niet de eerste, dat was Remy natuurlijk.

Er gebeurde weinig enerverends tussen onze aankomst om 07:00 en het opstijgen om ca. 09:50. Inchecken ging moeiteloos, er was geen enkel probleem met teveel kilo bagage. We aten wat, we praatten wat, we sliepen wat.

Nans deed nog een poging om wat leven in de brouwerij te brengen: ze probeerde een vlijmscherp mes in haar handbagage de cabine in te smokkelen. Natuurlijk werd ze gesnapt bij de security check. Ze zette haar liefste glimlach op en ze mocht alsnog (een deel van) haar handbagage als ruimbagage inchecken.

De vlucht was verliep prima, hoewel de landing wat hobbelig was. Maar Akshay sliep zelfs daar doorheen.

Nadat we de huurauto's hadden opgehaald deed Nans opnieuw een poging om wat leven in de brouwerij te brengen: ze sloeg Walter zomaar tegen de grond. Er mompelde iemand iets over ongewenste intimiteiten, maar dat kan helemaal niet; Walter zou toch nooit zoiets doen, en Nans zou zoiets toch helemaal niet erg vinden.

Op de grond bleek dat asfalt harder is dan de neus en de bril van Walter, dus werd het een bloedbad en een kapotte bril. Gelukkig overleefde Walter de aanslag en konden we wat later alsnog vertrekken richting Paklenica.

We namen de kustweg. Urenlang slingeren met prachtig uitzicht. Jammer dat ik als chauffeur niet echt de gelegenheid had om daarvan te genieten. Ik zat eindeloos vast achter een auto die niet echt doorreed, maarja, met zo'n zwaarbeladen busje kan je niet echt snel optrekken, en dan is de volgende bocht er al heel gauw.

Paklenica is niet zo groot, dus we konden de appartementjes makkelijk vinden. Ze bleken prima in orde, en we hebben een mooi uitzicht op de zee.

Walter had al een kamerindeling gemaakt, zodat iedereen snel een plekje gevonden had. Het was ondertussen al vijf uur geweest, dus tijd voor klimmen was er niet meer (hoe graag Martijn dat ook wilde). Er was nog wel tijd om Akshay wat reddingstechnieken en een paar dubieuze knoopjes te leren.

Na het eten, terug in het appartement, moesten er nog wat dekens gezocht worden. Het was namelijk toch wel fris. De extra dekens waren al gauw op. Gelukkig vond ik nog meer dekens in een kast. Die kast was weliswaar afgesloten, maar Saskia kon er nog net bij via een gat in de muur, op ruim twee meter hoogte. Je bent klimmer, of niet, he.

Zie hier voor meer foto's.

Rocksport Paklenica: inpakken

Op vrijdag de 19e nam ik vrij. Zo kon ik rustig inpakken enzo. Lien ging de hele dag werken, zodat ik de hulp van Philip had.

Een klein half jaar geleden waren we met Kot Eenboo op bezoek bij Martin in Engeland geweest. Ik had daar toen mijn zijden lakenzak laten liggen. Die was ondertussen wel weer in Nederland, bij de ouders van Renske, maar het was er nog niet van gekomen om 'm op te halen. Dus dat ging ik eerst maar eens doen. Philip vindt het altijd heel leuk om een stukje in de auto te rijden, dus hij protesteerde niet. Toen we langs Schiphol reden kon hij mooi vliegtuigjes kijken. En toen we bij de ouders van Renske waren vond hij het hondje en het speelgoed ook heel interessant.

Weer thuis begon ik met inpakken. Ik wilde mijn Platypus meenemen, maar de slang was een beetje groezelig van binnen, in plaats van mooi doorzichtig. En ik wilde al een tijdje een kraantje aan het einde van de slang. Al met al had ik dus een mooie smoes om een nieuwe slang te kopen. Dus naar Bever. Dat vond Philip ook prima. Hij kwam daar steeds aanlopen met leuke hebbedingetjes. Die ik dan toch (helaas, helaas) weer moest terugzetten. Uiteindelijk beperkte ik me tot een nieuwe Platypus-slang en een noodvoorraadje hartkeks.

Verder inpakken. Ik moest me beperken tot 25 kg (20 kg ruim-bagage plus 5 kg handbagage). Touw en klimspullen tikken dan al aardig aan. Ik kon daardoor uiteindelijk niet m'n fleece-deken meenemen. En dat was jammer, want het bleek 's nachts nogal fris te zijn in het appartement. Gelukkig maar dat ik mijn lakenzak had opgehaald, dat scheelt toch weer een paar graden.

De volgende dat moest ik om 03:30 opstaan, om 04:00 van huis vertrekken en dan helemaal naar Keulen rijden. Daarom ben ik maar wat vroeger gaan slapen dan gebruikelijk.

Rocksport Paklenica

Ik ben een week lang verstoken geweest van internet-toegang. Dat kwam doordat ik die tijd aan mijn andere grote hobby heb besteed. Ik was namelijk op klimvakantie. In Kroatië. We zijn met de regio Haaglanden van de NKBV gaan klimmen in Nationaal Park Paklenica. Dat is toch wel een heel mooi klimgebied. Het weer werkte niet helemaal mee, zodat we ook een dagtripje naar Zadar hebben gemaakt, en op een andere dag een lange klauter-wandeling die in het stikdonker eindigde. Maar ondanks de storm en de regen hebben we toch een aantal mooie klimdagen gehad.

De komende dagen zal ik, waarschijnlijk ietwat onregelmatig, in dit blog verslag doen van deze vakantie. Mijn foto's kan je alhier bewonderen. Ik publiceer niet meteen al mijn foto's; ik voeg ze toe zodat ze in de pas lopen met het verslag. De foto's van de eerste dag (de heenreis) heb ik wel alvast geplaatst.

Philip kan niet ei zeggen

Ik heb rijst en ei op mijn bord. Philip komt aanwandelen.

Philip: “Philip ook eten.”

Ik: “Wat wil je eten?”

Philip wijst ei aan.

Ik: “Dat is ei. Kan je dat ook zeggen?”

Philip: “Nee, Philip kan niet ei zeggen.”

Abby en Wilfred laten er geen gras over groeien

Nou, nou. Die Abby en Wilfred zijn nog niet eens een maand getrouwd, en de eerste foto met baby is al gepubliceerd.

Alleen is deze foto al bijna drie jaar geleden gemaakt. De baby in kwestie is dan ook Philip. :-)