Slapend rijk worden

Ik loop sinds kort pieperdienst. Zo ongeveer eens in de maand heb ik een week lang een pieper bij me. Zeven dagen keer vierentwintig uur. En daar word ik voor betaald. Slapend rijk worden is overdreven, maar het is wel slapend geld verdienen.

De RDS HT-pieper

Maarja, als er dan iets mis gaat met de software van de ECT Home Terminal, en ze kunnen het niet zelf oplossen, dan gaat dat ding dus piepen. En hard ook. Dat kan letterlijk op elk moment van de dag (en nacht!) gebeuren. En dan moet ik dat probleem gaan oplossen. Dat kan ik gelukkig vanaf thuis; ik hoef er niet voor naar kantoor.

Tot nu toe ben ik nog maar één keer opgepiept. En ook nog op een zeer vriendelijk moment: afgelopen zaterdag, om kwart over acht 's ochtends. Er kwam zelfs niet meteen een geïnteresseerde peuter kijken en mij afleiden, want die is bij z'n opa en oma aan het logeren.

Zelf doen, of laten doen?

Het is best wel leuk om zelf wat te knutselen, maar sommige dingen moet je gewoon aan professionals overlaten.

Zo deed laatst de linkerkoplamp van de auto het niet meer. Dus toen ik toch eens bij een benzinestation stond, ben ik zelf het lampje maar gaan vervangen. Nou, dat viel niet mee. Ze hebben allerlei onderdelen zo dicht op elkaar gepropt onder de motorkap, net daar waar ik moest zijn, dat ik het gewoon niet kon zien. En bovendien was het donker.

Die lamp was stuk

Ik ben ongeveer een half uur bezig geweest om het lampje eruit te halen. Dat duurde niet alleen zo lang omdat ik niet kon zien wat ik deed, maar ook omdat ik er redelijk zeker van wilde zijn dat ik niks stuk maakte. Bijvoorbeeld het stukje ijzerdraad waarmee het lampje vast zat.

Toen ik het lampje eindelijk eruit had, moest ik nog een nieuwe gaan kopen. De juffrouw bij de kassa bekeek het rek met lampjes en zei doodleuk dat ze het juiste type niet hadden. Terwijl ik 'm zag hangen, vijftien centimeter lager dan waar zij keek. En mijn humeur was al zo slecht.

Enfin, vervolgens moest het nieuwe lampje erin. Dat was makkelijk. Maar het vastzetten met dat ijzerdraadje viel weer flink tegen. Al met al duurde deze fase maar een kwartier. Zo ben ik in totaal bijna een uur bezig geweest met zo'n simpel taakje. Op de vrijdagavond, onderweg naar de klimhal. Grmbl.

Uiteraard bezweek een week of twee later het lampje van de rechter koplamp. Maar ik had mijn lesje wel geleerd ondertussen. De juffrouw van Athlon, bij wie ik de declaratie had ingediend, had me namelijk verteld dat ik gewoon even naar een KwikFit had moeten gaan. Dus dat deed ik vandaag. Tussen het moment dat ik aan kwam rijden en het moment dat ik weer wegreed met een werkende koplamp zat minder dan vijf minuten.

ICT To The Top

Bij mijn werkgever werkt een fanatieke alpinist, Ronald Wiericx. Hij gaat regelmatig met beroepsavonturier Wilco van Rooijen bergen beklimmen. Zoals kort geleden nog, naar de K2 (wat helaas niet helemaal goed ging voor Wilco). En nu heeft die collega het plan opgevat om samen met een aantal collega's naar de top van de Mont Blanc te gaan. Onder begeleiding van de organisatie van Wilco van Rooijen: Naar Nieuwe Hoogte.

Ik heb misschien wel belangstelling om mee te gaan. En gisteravond was er een informatie-bijeenkomst. Met pizza. In Eindhoven. Dat kwam wel goed uit, want ik had vorige week mijn klimschoentjes en pofzak in Eindhoven laten liggen.

't Is nogal een onderneming. We gaan maar één weekje naar Chamonix, maar we moeten al zowat een half jaar daarvoor beginnen met trainen. Fysiek en mentaal. En er moet een teamgeest gesmeed worden, enzo. Bovendien kost het ook nogal wat, ik denk dat ik moet rekenen op zo'n drieduizend euro. Ik weet dus nog niet of ik mee ga.

Maar in ieder geval heb ik gisteravond pizza gegeten en heb ik mijn klimschoentjes en pofzak weer terug.

Naar de peuterspeelzaal

Dinsdagochtend, acht uur. De wekker gaat. Ik doe het licht aan. Vanuit de andere kant van het bed klinkt protest; het licht moet weer uit (ja, lekker makkelijk, zij hoeft nog niet op te staan). In het midden van het bed is ook beweging; daar blijkt Philip te liggen. Blijkbaar was ik gisteravond vergeten om hem in zijn eigen bed te leggen. Terwijl ik opsta meldt hij dat hij mee naar beneden wil. Terwijl hij meestal juist niet wil opstaan als hij 's ochtends naar de peuterspeelzaal moet; prima dus.

Ik zeg dat ik een boterham voor hem ga smeren en ik vraag wat hij erop wil. Maar nee, dat is niet goed; Philip wenst een pannekoek. Die heeft mama immers gisteren gekocht. Nou, vooruit dan maar.

Terwijl ik mijn lunch klaarmaak eet Philip braaf zijn pannekoek op. Hij protesteert nog wat bij het opdrinken van zijn sinaasappelsap, maar aankleden gaat weer heel makkelijk. Hij twijfelt nog even welke schoenen hij aan wil, maar uiteindelijk zijn we mooi op tijd klaar om naar de peuterspeelzaal te gaan. Hij mag heel hard “DAG MAMA!” naar boven roepen. Mama roept vanuit bed “dag” terug en we kunnen gaan.

Net als Philip in de auto is geklommen belt Lien. He? Ze vraagt waar we heen gaan. Nou, naar de peuterspeelzaal natuurlijk. Nee hoor, zegt ze, vandaag niet, het is immers dinsdag, en dan is Philip vrij. Oja. Zucht. Alweer.

Monk

Nans had een tijdje geleden ontdekt dat Monk open is. Monk is een boulderhal in Eindhoven. En Nans had ontdekt dat ze daar op 15 november een film-evenement hebben: de Reel Rock Film Tour. Zo kwam het dat we daar gisteren met een afvaardiging van zo'n tien personen zijn gaan boulderen, eten en film kijken.

Monk

Monk is een grote klimhal. 't Is er niet zo hoog, maar dat geeft niet, want er wordt alleen maar geboulderd. Er staan twee grote blokken in het midden, en aan de wanden links en rechts kan ook geboulderd worden. Ik kreeg een beetje een BAZ!-gevoel.

Er is genoeg te boulderen. Veel te makkelijk, veel te moeilijk, en alles daartussen. Aan de kleur van de grepen kan je zien hoe moeilijk een route ongeveer is. Groen is 4, blauw is 5, roze en rood zijn 6a. Het is wat minder hard gewaardeerd dan bij de Uithof in Den Haag; daar lukken vijfjes me net zo vaak niet als wel. Maar bij Monk lukten alle blauwe routes me binnen een paar pogingen. En er lukten ook een paar roze routes zonder al te veel moeite.

Harmen in actie

Na het boulderen kwam het eten. Dat was veel en lekker.

Al dan niet vegetarische hamburgers

Na het eten kwamen de films. Voor de pauze een aantal korte films en fragmenten uit andere films. Na de pauze The Sharp End. Helaas zijn dit soort films niet zo geschikt voor het niet-klimmende publiek in het algemeen, en bezorgde niet-klimmende echtgenoten / familieleden / kennissen / collega's in het bijzonder. Daarom zal ik me beperken tot de mededelingen dat het (wel klimmende) publiek de films prima kon waarderen, en dat het gefilmde niet representatief is voor de gemiddelde klimmer.